خداحافظ همین حالا

سلام

این آخرین پسته

پس نمی خوام یه شعر یا یه متن از یه شاعر یا نویسنده باشه

می خوام کلمه به کلمش حرفای خودم باشه

گمونم بركمم همين مي خواد

آخرين پست يعني حرفاي دل من و بركه ي مهتابم

 
هر اومدني یه رفتنی داره.

از اول كه ميايم مي دونيم يه روزي مي ريم. اينكه كي،

 معلوم نيست،مهمم نيست، اما ....

مي ريم.

به قول قديميا دير و زود  داره اما سوخت و سوز....................نه.

بركه ي مهتاب منم، وقتي اومد اينقدر از اومدنش شاد بودم و

 اينقدر براش برنامه داشتم كه

فكر نمي كردم  اينقدر زود بره.

اصلا به رفتنش فكر نمي كردم.

نمي دونم چرا داره مي ره، گمانم وقت رفتنشه، اما مي دونم به

 هيچ كدوم از آرزوهاش نرسيد.

خيلي برنامه ها براش داشتم كه  بهشون نرسيد.

و حالا داره مي ره

نمي گم اگه بد بود ببخشينش ،چون كسي كه خوشش نيومده

 باشهديگه نميادكه نيازي بهعذر خواهيباشه

هميشه هم سعي كرده كسي ازش نرنجه كه اگه رنجيديدن .

ببخشينش

اما اگه خوب بود، اگه دوسش داشتين

فراموشش نكنين

به ديدنتون ميام.

به ديدن دوستاي خوبم

شماهايي كه اومدين، ديدين، گفتين.

شايد نظر ندم، شايد ردپايي  به جا نذارم

اما ... ميام

بركه ي مهتاب من به همين سادگي داره مي ره

اما نه بدون خداحافظي

خداحافظيشم كرده و داره مي ره

اميدواره سهم همتون روز تازه باشه

اميدوارم سهم خودش اشك  نباشه كه بريزه

يه زماني تو همه ي پستاش جمله ي دوستون دارم بود.

هر بارش از ته دل بود

اينبار بلند تر از هميشه و براي آخرين بار فرياد مي زنه

 

  دوستون دارم

 

شايد

شايد يه روز ديگه برگرده

شايد با يه اسم ديگه

شايد....

نمي دونم

شايد  ناشناس............

اگه يه روز يكي اومد، اگه بي خبر اومد،اگه ناشناس اومد، اگه

نشناختينش، اگه آخر نظراش تا بعد و اون گل سرخ

نبود...............

ياد بركه ي من بيفتين

بركه اي كه اينقدر زلال بود كه  من خيلي  شبا مهتاب توش 

ديدم.

..........................

 

کلام آخر:

 

                         خداحافظ

             همين حالا

            

اومدم

سلام

 

اندازه ي 2 ماه نبودن سلام

 

ممنونم از عزيزايي كه تو اين 2 ماه غيبتم اومدن و به من

 سر زدن

 

ببخشيد كه به ديدنتون نيومدم

 

نشد كه بشه

 

چند وقتي تو فكر رفتن بودم

 

بچه اي كه يه روزي تازه تاتي تاتي مي كرد بالاخره يه

 

روزيم بايد مي رفت

 

اما خوب.............

 

به قول يه دوست:

 

نمي دونم....................

 

 

........

                                من به بي ساماني

 

                       باد را مي مانم

 

                                 من به سرگرداني

 

                         ابر را مي مانم

 

 

                                  من به آراستگي خنديدم

 

                     من ژوليده به آراستگي خنديدم

 

                               سنگ طفلي ،اما،

 

               خواب نوشين كبوتر را در لانه مي آشفت.

 

                         قصه ي بي سر و ساماني من ،

 

                                       باد با برگ درختان مي گفت.

 

                          باد با من مي گفت:

 

                                      " چه تهيدستي ،مرد!"

 

                  ابر باور مي كرد.

 

 

                                  من در آيينه رخ خود ديدم

 

                         و به تو حق دادم

 

                                      آه مي بينم

 

                      تو به اندازه ي تنهايي من خوشبختي

 

                               من به اندازه ي زيبايي تو غمگينم.

 

                                                             حميد مصدق

 

نسل ما

 

  تمام ريشه ها خشكيده اينجا

 

  همه انديشه ها از ياد رفتست

 

  به اين نسلي كه در راه است سوگند

 

  كه نسل آدمي بر باد رفتست

 

  در اينجا حرف بي رنگي  قديمي ست

 

  نگاه نغمه ها درگير رنگ است

 

  به قول شعر مولانا:در اينجا

 

  وجود عشق آلودست،ننگ است

 

 

 

  به جز ديوار هايي در خيابان

 

  نمانده ردي از دنياي مجنون

 

  نظامي نيست اينجا تا ببيند

 

  چه آمد بر سر فرداي مجنون

 

 

 

  در اين ديري كه شيرين غرق رنگ است

 

  و عشق پاك بازاري ندارد

 

  بجز هنگام قطع ريشه ي دل

 

  كسي با تيشه ها كاري ندارد

 

 

 

  چه آمد بر سر انديشه ي ما

 

  كه دانستن خريداري ندارد

 

  نفهميدن چه دشوار است اما

 

  براي نسل ما كاري ندارد

 

  اگر مي گفت سعدي: آدميت

 

  نشانش بر لباس آدمي نيست

 

  نمي دانست نسلي خواهد آمد

 

  كه حتي در لباس آدمي نيست.

 

 

                                            نغمه رضايي

 

 

 

 

يه آسموني ديگه هم پر كشيد

  سلام

  امروز بعد از آپ وبلاگ رفتم مشاهده ی وبلاگ که ببینم کجاش ایراد داره و

  باید درستش کنم که دیدم نوشته یه ترنم

  رفتم خوندم

  گذشته از اینکه کلی از متن اون کامنت خوشم امد اما یه عالمه خجالت

  کشیدم از خودم

  تو یه همچین روزی چه آپی کردم من

  چیزی که الان اینجا می ذارم بخشی از کامنت سوگنده

  سوگن جان امیدوارم ناراحت نشی که گذاشتمش تو وبلاگ

  "اضافه شدن يک ستاره در آسمان کم شدن يک خورشيد از روي زمين

  است "

  تو یه همچین روزی یه خورشید دیگه هم پر کشید

  یه آسمونی که زمین براش خیییلی کوچیک بود رفت آسمون

  ما زمینیا موندیم و غم رفتن آسمونیا و حسرت آسمونی شدن

  دیشب دلم پر ميکشیدبراي مشهد با همه ی وجودم آرزو کردم که کاش

الان مشهد بودم

  من عاشق شبای حرمم

  به خصوص یه همچون شبی

  رضا بود و غریبی و داغ جوادش

  شاید چون می دونم آقامون تو ایران و غریب، پر کشیدن پسر  آسمونیش

   از  اونای دیگه تلخ تر و سخت تره

  امروز...كبوتراي حرم خون گريه مي كنن

  شهادت مظلومانه ي جواد آل محمد(ص) حضرت امام محمدتقي (ع) رو به

  ساحت مقدس آقامون حضرت علي بن موسي الرضا و مهدي موعود

  تسليت مي گم.

 

ساحل

    ساحل بهانه اي است

 

     تا هراز گاهي بغض هايم را در خلوت آن،

 

    در پناه صخره ها روي شن هاي نرم و در هيجان

 

    موج ها 

 

   خالی کنم............

 

    و بگويم

 

    دريا دوست داشتني است مانند مادرم

 

    و سخاوتمند همانند پدرم

 

    دريا هم چون من مجنون و شيدا ست ...

 

    افسوس.... که نمي داند…………….

 

    دريا را دوست دارم.

 

    زيرا هر گاه تو نيستي .شانه اش پناهگاه اشک هاي

 

    من است

 

             

 

     

 

   

 

     مانده ام در شب این جاده کمک می خواهم

 

    کوله از شانه ام افتاده کمک می خواهم

 

    روزگاریست که آن سوی دعایم خالی است

 

    محض روی گل سجاده کمک می خواهم

 

   مانده ام با خود و این عشق زمینی که خدا

 

   به من سر به هوا داده کمک می خواهم

 

  رد پاهای مرا از ذهن این خاک بگیر

 

   یـک نفس مانده به فریاد کمک می خواهم

 

  عاشـقی معترفم جرم بزرگیست ولی

 

   اتفاقیست که افتاده کمک می خواهم

 

 

 

 

 

               

 

                                           گفتمش: بی تو چه باید کردن

                  عکس رخساره ی ماهش را داد

 گفتمش: مونس شبهایم کو

                تاری از زلف سیاهش را داد

 وقت رفتن همه را میبوسید

                به من از دور نگاهش را داد

یادگاری به همه داد و به من 

           انتظار سر راهش را داد

 

نازلی

                    نازلي بهار خنده زده

 

                         غم از ترانه پر زده

 

               مهتاب خانوم مهربون

 

                      به كوچه ي ما سر زده

 

                  ناز لي ببين آروم آروم

 

                          ستارمون اومد پايين

 

                    يواشكي گفت تو گوشم

 

                       از عاشقي خسته نشين

 

                بايد تو شهر خاطره

 

                   قدم قدم آفتابي شد

 

                 پشت غزل گريه ي شب

 

                     غرق دلاي آبي شد

 

                        دل كه به اين سادگيا

 

                  به بغض شب دل نمي ده

 

                        تا آسمون ابري نشه

 

                موجي به ساحل نمي ده

 

                      نازلي بيا دستامونو

 

                 تو خاك باغچه بكاريم

 

                   بهارمون كه غنچه كرد

 

                       عشق به خونه بياريم

 

                   حادثه طلوع توست

 

                         پشت نگاه پنجره

 

                    مي خوام كنارت بمونم

 

                         تا عاشقي يادم نره

 

         

 

 

 

كمكم كن

 در اين سكوت شبانگاهان به مهتاب چشم دوخته ام و از ستاره

  ها درباره ي تو مي پرسم، شبي كه چشمانم با چشمانت بازي

 ها داشت،من بي خبر از آن به نگاهت دل بستم.

  من ترا در ابرها در باد و باران و در لايه لايه هاي برگهاي زرد خاطره يافتم.

   سرزمين خاطره ي من و تو جايي ست كه آفاق در آن رنگ ديگري دارد.

   و حالا دلتنگي هايم را با رنگ سياه مي نويسم و آرزوهايم را

  با رنگ آبي،چون امروز آسمان در قلب من است.

   آسمان خاطره اي كه پروانه ها ي سبز و جوان انديشه ام در آن  بال به پرواز گشوده اند.

  هم اكنون وسعت فاصله هايمان را تنها خداوند به نظاره

 نشسته،هماني كه به خاطر قدرتش و گاهي بدليل همراهي

 بيدريغش فاصله اي در حريم عبوديتش ميان من و او نيست.

   اي ساحل سبز افق!من در جايي از روياهايم كه فردايي از

 جواني ام نقاشي شده،به اميد تقدس نگاهت بي محابا اشك مي ريزم.

   رفيق دلم!مي داني ك چشم هنگامي زيباست كه مملو از اشك

 باشد و اشك زماني زيباست كه بخاطر عشق بريزد.

   كاش مي شد در ابدي بودن آبي كرانه ها آشيانه ساخت و  در  

آغوش گرم آرامش آرام يافت.

   عزيز چشمانم!كمكم كن تا لايق دلت باشم،كاش آسمان براي

   نازنيني كه هيچكس را جايگزين نامش نخواهم كرد،همييشه

  نيلي باشد.

 

 

                                                    سوسن اسلامی

 

 

 

 

مرگ قو

                    شنيدم كه چون قوي زيبا بميرد

 

           فريبنده زاد و فريبا بميرد

 

                      شب مرگ تنها نشيند به موجي

 

              رود گوشه اي دور و تنها بميرد

 

                          در آن  گوشه چندان غزل خواند آن شب

 

          كه خود در ميان غزل ها بميرد

 

                    گروهي بر آنند كاين مرغ شيدا

 

                                       كجا عاشقي كرد آنجا بمير

د

                           شب مرگ، از بيم،آنجا شتابد

 

              كز مرگ غافل شود تا بميرد

 

                           من اين نكته گيرم كه باور نكردم

 

                    نديدم كه قويي به صحرا بميرد

 

                              چو روزي ز آغوش دريا بر آمد

 

                 شبي هم در آغوش دريا بميرد

 

                             تو درياي من بودي!آغوش واكن

 

              كه مي خواهد اين قوي زيبا بميرد.

 

                                            

                                                  حميد شيرازي

 

 

پیوست ۱:میلاد امام رضا به همه ی شما عاشقا مبارک باد

پیوست ۲: خیلیییییییییییییی دوستون دارم .فراموشم نکنین

برکه ی مهتاب

سلام

 

امروز يه چيز عالی دارم

يه شعر خاص.

يه شعر فوق الآده از يه دوست خوب

 

شب که با آوای هستی می روی در خواب

یک به یک

با هر ستاره راز ها دارم

ساز خود بر دوش

رهگذار عمر خود را راه پیمایم

اینچنین در کوچه باغ یاد تو بیتاب

میسپارم چشم خود را تر،

بر حریر کورسوی بوسه ی مهتاب....

***
میروم تا روشنی بخشم

در دلم آن جاودان شب را.....

در دل خاموش جنگل،

کوره راهی بود از عالم جدا

ناله ی شبگیر و های وهوی بی آرام باد

زوزه های

گرگ های

گم کرده راه

وز میان شاخه های سر فروبرده به جان یکدگر

جادوی غوغای صدها اختر و... لبخند ماه...

نه چراغی...تا فروزد دوردستی

شعله ای...تا برآرد آتشی

کومه ای....تا ببخشد گوشه ی گرمی..

هرچه بود و هرچه بود،

ظلمت بیداد شب با جان جنگل بود...

ما ولی سرمست و لبریز از خیال

بی هراس از این هجوم هول و وحشت راه میرفتیم

در دل خاموش جنگل در میان کوره راه

برکه ای آرام بود و عکس ماه

ناگهان گویی زمان،

لحظه ای آرام گشت و از تلاطم باز ماند

ناگهان گفتی زمین،

دست مهرش را به دامان شب جنگل کشاند..

بر فراز برکه استادیم و تو

جان من را با نگاهت سوختی،

بر نگاه ماه...چشمی دوختی،

لب فروبستی و چندی بعد..آه...

دست در دست

چشم بر چشم،،،

وان نخستین طعم ناب لحظه ای کوتاه......

***
شب که با لبخند شیرین، خفته ای آرام

بر مسیر ساحل آوار این دل میسپارم گام..

با خیالت این چنین دلخوش

وز نوایت این چنین دلشاد،

تا سحرگاهان طنین خود به جان ساز میریزم...

جان ودل بیتاب

 

پا به پای برکه ی مهتاب.......

 

 

 

 

 

کودکی

 گفت: بنویس، پسرکم: بابا آب داد.

 

 و من نوشتم:بابا آب داد

.

  - آن مرد آمد.

 

 مدادم را تراشیدم و نوشتم: آن مرد آمد.

 

 آرام با خودش زمزمه کرد : آن مرد می آید...

 

 و من بی آنکه بپرسم  باید بنویسم یا نه؟ مداد را با بر روی دفترم

 

فشردم نوشتم: آن مرد می آید...

 

  - آن مرد با اسب آمد.

 

 و نوشتم.

 

 باز آرام زمزمه کرد: آن مرد با اسب سفید خواهد آمد...

 

 اینبار هم بدون اجازه نوشتم: آن مرد با اسب سفید خاهد آمد

 

 آن مرد در باران آمد.

 

 زمزمه کرد: آن مرد در باران می آید...

 

 و باز هم نوشتم.

 

 آن مرد از آسمان می آید...

 

 گفتم: مامان ! اینا تو کتاب نیست.

 

 - خیلی چیزا تو کتاب نیست، عزیزم...

 

 - مامان! آسمان با کدوم سه نوشته میشه؟

 

 - با سه دندونه، پسرم.

 

 و نوشتم: آن مرد از آسمان می آید

 

  - آن مرد با یک بغل یاس می آید.

 

  - مامان! یاس چه جوری نوشته میشه؟

 

 چرخش اشک را در دایره مردمک چشمانش به وضوح می دیدم، بغض

 

آلود گفت: مهم نیست عزیزم، هر جوری دوست داری بنویس

.

 - مامان بغل رو بلد نیستم.

 

 - عیب نداره!

 

 همینطور که برای خودم تکرار می کردم و مداد رو کاغذ فشار میدادم،

 

بی اختیار دلم برای مرد تنگ شد. در دلم برای آمدنش دعا کردم

 

- آن مرد با یک بقل یاص می آید

 

هنوز هم نمی دانم چرا یاص را با مداد گلی نوشتم

 

آن مرد مهربان است.

 

 دیگه نپرسیدم که مهربان با کدوم ه نوشته میشه؟ فقط با یک دنیا امید

 

نوشتم: آن مرد محربان است.

 

 سیل اشک را میدیدم که چطور پشت سد پلکهایش، برای سرازیر شدن

 

بی صبری میکرد. با صدایی لرزان گفت: آن مرد ما را دوست دارد.

 

 عجیب دلم هوای مرد را کرده بود، میخواستم بنویسم اما نمی توانستم،

 

فقط با خودم تکرار می کردم: آن مرد ما را دوست دارد

 

 آن مرد ما را...، آن مرد ما...، آن مرد...

 

 آنقدر که گفت: چیه عزیزم! بلد نیستی؟!!

 

 - چرا بلدم، خوب هم بلدم

 

 مداد سیاه رو انداختم کنار و با مداد گلی، بزرگ نوشتم

 

             آن مرد ما را دوصت دارد

 

اون روز دیکته رو بیست نشدم ولی همیشه صبح ها وقتی کوله پشتی به

 

پشت، میرفتم مدرسه با خودم تکرار میکردم: آن مرد می آید. آن مرد از

 

 آسمان می آید. آن مرد مهربان است. آن مرد...

 

 اما، حالا بزرگ شدم و اونقدر باسواد که دیکته رو بیست بشم ولی

 

دیگه   

.................................................

 

 

 

جاودانه ها

  مهربانان،زيبا ترين احساسم را با قلم عشق نثار شما

 

خوبان خواهم كرد.

 

  عطر اغوشتان را دوست دارم،چرا كه بوي بهترين ياس

 

 هاي زنگي را برايم تداعي مي كنند.

 

  صداي قلبتان را دوست دارم،چرا كه زيباترين آهنگ

 

زندگي را مي نوازد.

 

  دستان پر مهرتان را دوست دارم،چرا كه بذر محبت را بر

 

 زمين وجودم مي پاشند.

 

  چشمانتان را دوست دارم، چرا كه زيباترين مرواريد هاي

 

 عالم در اين صدفها نهفته است.

 

اي ياس هاي سپيد زندگي،شما را در كدامين گلستان

 

عشق بگذارم كه طراوتتان جاودانه شود.

 

  اما...نه،نمي شود شما را در گلستان زمان نهاد،چرا كه

 

 هيچ گلستاني لايق اين همه زيبايي و مهرباني و صفا

 نيست.

 

  پس شما را در اعماق جاودان قلبم خواهم نهاد كه

 

سراسر از عشق شما لبريز است.

 

  اي ياس هاي سپيد و جاودان،امروز از فراز و نشيب

 

روزها هنوز خانه ي قلبم از عشق شما خوبان گرم است.

 

جاودان هاي بي مثال قلبم،الهي تا ابد  پايدار باشيد.

 

 

                                                    مسعود نصرتي

 

پيوست 1:

 

اين متن حرف دل من بود كه مي خواستم اول از همه به مامان و

 

بابا و ساراي نازم و بعد به همه ي شما نازنينايي كه به ديدنم مياين

 

و با همه ي بد قوليام تنهام نمي ذارين بگم

 

 

 

پيوست 2:

 

ببخشيد به بعضي از نظراتون جواب ندادم و آپ اين سري اينقدر دير شد.

 

سرماي بدي خودم.الآنم به سختی نشستم پشت كامپيوتر و اينا رو

 

 تايپ مي كنم.بايد ببخشيد.

 

قول مي دم به همه ي نظرا جواب بدم.

 

 

 

پيوست 3:

دوستون دارم.همممممممممممممممممممممتون

 

اي ساربان

  اي ساربان آهسته رو كارام جانم مي رود

 

  وان دل كه با خود داشتم با دل ستانم مي رود

 

  من مانده ام مهجود از او بيچاره و رنجور  از او

 

  گوئي كه نيشي دور از او در استخوانم مي رود

 

  گفتم به نيرنگ و فسون پنهان كنم راز درون

 

  پنهان نمي ماند كه خون بر آستانم مي رود

 

  بگذشت يار سركشم بگذاشت عيش سرخوشم

 

  چون مجمري پر آتشم كز سرد خانم مي رود

 

  با آنهمه بيداد او وين عهد بي بنياد او

 

  در سينه دارم ياد او تا بر زبانم مي رود

 

  محمل بدار اي ساربان تندي مكن با كاروان

 

  كز عشق آن سر روان گويي روانم مي رود

 

  باز آي و چشمم نشين اي دل ستان نازنين

 

 كآشوب و فرياد از زمين بر آسمانم ميرود

 

  صبر از وصال يار من برگشتن  از دلدار من

 

  گرچه نباشد كار من هم كار از آنم مي رود

 

  در رفتن جان از بدن گويند هر نوعي سخن

 

  من خود به چشم خويشتن ديدم كه جانم مي رود

 

 

                                                        سعدي

 

حرف دل(عید آمد)

 

 

         عاشقان عیدتان

 

            مبارک باد

 

 

 

 

مي گن وبلاگ هر كس جاي دل نوشته هاشه،جاي راز و

 

 نيازاش،احتمالا راست مي گن اما.....وبلاگ من خيل وقتا

 

 جاي دل نوشته هام نبوده.خیلی وقتا حرفای دلم کم

 

داشته .دل نوشته هايي كه گاهي روي كاغذم نمي

 

اومدن،كه نيومدنشون روي سرانگشتام و تايپ

 

نشدنشون و نشستنشون توي اين صفحه ي  مجازي باعث خجالتم مي شه.

 

مثله شروع اين ماه عزيز و شهادت حيدر زهرا كه توفيق گفتن ازشون رو نداشتم

 

اما اين بار مي خوام بگم،مي خوام حرفاي دلم،دل

 

نوشته هام جاري كنم سر انگشتام،تايپ شن و بشينن تو اين صفحه ي مجازي

 

خوشحالم كه به ديدنم اومدين و خوشحال ترم مي كنين اگه حرفاي دلم بخونين

 

 

سلام معبودم

 

خدا جونم مي خوام حرفاي دلم اينجا بزنم پس مثل

 

هميشه راحت مي گم

 

اين مهمونيه خوشگلت اين سفره ي پر بركتت تموم

 

شد.همونقدر كه زود اومد زودم رفت.

 

تا سر برگردونديم رفته بود.خودم مي گم.من موندم و يه

 

دل پر از حسرت و اي كاش و چرا،كه چرا از اين سفره

 

اينقدر كم برداشتم.چرا گناهام پاك نكردم.

 

به پشت سرم نگاه كه مي كنم مي بينم تنها چيزي كه

 

برام مونده اين شباي قدره كه كژدار و مريض يه دعايي

كردم.

خداي خوبم  رمضانه امسالم رفت.نمي دونم نسبت به

 

قبلش تغییر کردم یا نه .اصلا یه انسان شدم یا نه

 

 اما ازت مي خوام رو حساب

 

لياقت من قضاوت نكني با رحمتت منو ببخش

 

خدا جونم به حق اين  شباي قدر اين شباي عزيز همه مار و ببخش  و بيامرز

 

دوست دارم خدا

 

عيدم اومد

 

  عيد رمضان آمد و ماه رمضان رفت

         صد شكر كه اين آمد و صد حيف كه آن رفت

 

 

عييدتون مبارررررررررررررررركككككككككككككككك.

 

پيوست1

يه دوستي لطف كرده بودن و تو لينك نظرات گفته بودم

 

كه بهتره اينقدر عامرانه صحبت نكنم و كمي رسمي تر و

 

ادبي تر حرف بزنم.خيل سعي كردم اينكار بكنم اما نشد

 

 چون ديدم حرف دل كه رسمي نمي شه بعدم من فكر

 

مي كنم سخني كز دل برايد بر دل نشيند پس

 

همونجوري كه از دلم بر مياد مي نويسم.شما هم به

 

 بزرگيه خودتون ببخشيد

 

 

 

پيوست 2

خيييلي دو ستو ن دارم.این هیچوقت فراموش نکنید