خداحافظ همین حالا

سلام

این آخرین پسته

پس نمی خوام یه شعر یا یه متن از یه شاعر یا نویسنده باشه

می خوام کلمه به کلمش حرفای دل باشه

گمونم بركمم همين مي خواد

آخرین پسته دیگه

آخرين پست يعني حرفاي دل من و بركه ي مهتابم

 هر اومدني یه رفتنی داره.

از اول كه ميايم مي دونيم يه روزي مي ريم. اينكه كي،

 معلوم نيست ،مهمم نيست،  اما ....

مي ريم.

به قول قديميا دير و زود  داره اما سوخت و سوز....................نه.

بركه ي مهتاب منم، وقتي اومد اينقدر از اومدنش شاد بودم و

 اينقدر براش برنامه داشتم كه

فكر نمي كردم  اينقدر زود بره.

اصلا به رفتنش فكر نمي كردم.

نمي دونم چرا داره مي ره، گمانم وقت رفتنشه، اما مي دونم به

 هيچ كدوم از آرزوهاش نرسيد.

خيلي برنامه ها براش داشتم كه  بهشون نرسيد.

و حالا داره مي ره

نمي گم اگه بد بود ببخشينش ،چون كسي كه خوشش نيومده

 باشه ديگه نمياد كه نيازي به عذر خواهي باشه

هميشه هم سعي كرده كسي ازش نرنجه كه اگه رنجيديدن .

ببخشينش

اما اگه خوب بود، اگه دوسش داشتين

فراموشش نكنين

به ديدنتون ميام.

به ديدن دوستاي خوبم

شماهايي كه اومدين، ديدين، گفتين.

شايد نظر ندم، شايد ردپايي  به جا نذارم

اما ... ميام

بركه ي مهتاب من به همين سادگي داره مي ره

اما نه بدون خداحافظي

خداحافظيشم كرده و داره مي ره

اميدواره سهم همتون روز تازه باشه

اميدوارم سهم خودش اشك  نباشه كه بريزه

يه زماني تو همه ي پستاش جمله ي دوستون دارم بود.

هر بارش از ته دل بود

اينبار بلند تر از هميشه و براي آخرين بار فرياد مي زنه

 

  دوستون دارم و خواهم داشت

 

شايد

شايد يه روز ديگه برگرده

شايد با يه اسم ديگه

شايد....

نمي دونم

شايد  ناشناس............

تو اين زمونه كه همه ي آدما يه نقاب به چهره زدن تا ناشناس

بمونن

شايد ، شايد بركه ي منم به درد اونا مبتلا بشه

شايد جسارت بدون نقاب بودن رو  از دست بده

شايد حرفاش اين جسارت ازش بگيرن

اگه يه روز يكي اومد، اگه بي خبر اومد،اگه ناشناس اومد، اگه

نشناختينش، اگه آخر نظراش تا بعد و اون گل سرخ

نبود...............

ياد بركه ي من بيفتين

بركه اي كه اينقدر زلال بود كه  من خيلي  شبا مهتاب توش 

ديدم.بركه اي كه خونه ي مهتاب خانوم بود.

..........................

 

کلام آخر:

 

                         خداحافظ

             همين حالا

            

اومدم

سلام

 

اندازه ي 2 ماه نبودن سلام

 

ممنونم از عزيزايي كه تو اين 2 ماه غيبتم اومدن و به من

 سر زدن

 

ببخشيد كه به ديدنتون نيومدم

 

نشد كه بشه

 

چند وقتي تو فكر رفتن بودم

 

بچه اي كه يه روزي تازه تاتي تاتي مي كرد بالاخره يه

 

روزيم بايد مي رفت

 

اما خوب.............

 

به قول يه دوست:

 

نمي دونم....................

 

 

........

                                من به بي ساماني

 

                       باد را مي مانم

 

                                 من به سرگرداني

 

                         ابر را مي مانم

 

 

                                  من به آراستگي خنديدم

 

                     من ژوليده به آراستگي خنديدم

 

                               سنگ طفلي ،اما،

 

               خواب نوشين كبوتر را در لانه مي آشفت.

 

                         قصه ي بي سر و ساماني من ،

 

                                       باد با برگ درختان مي گفت.

 

                          باد با من مي گفت:

 

                                      " چه تهيدستي ،مرد!"

 

                  ابر باور مي كرد.

 

 

                                  من در آيينه رخ خود ديدم

 

                         و به تو حق دادم

 

                                      آه مي بينم

 

                      تو به اندازه ي تنهايي من خوشبختي

 

                               من به اندازه ي زيبايي تو غمگينم.

 

                                                             حميد مصدق

 

نسل ما

 

  تمام ريشه ها خشكيده اينجا

 

  همه انديشه ها از ياد رفتست

 

  به اين نسلي كه در راه است سوگند

 

  كه نسل آدمي بر باد رفتست

 

  در اينجا حرف بي رنگي  قديمي ست

 

  نگاه نغمه ها درگير رنگ است

 

  به قول شعر مولانا:در اينجا

 

  وجود عشق آلودست،ننگ است

 

 

 

  به جز ديوار هايي در خيابان

 

  نمانده ردي از دنياي مجنون

 

  نظامي نيست اينجا تا ببيند

 

  چه آمد بر سر فرداي مجنون

 

 

 

  در اين ديري كه شيرين غرق رنگ است

 

  و عشق پاك بازاري ندارد

 

  بجز هنگام قطع ريشه ي دل

 

  كسي با تيشه ها كاري ندارد

 

 

 

  چه آمد بر سر انديشه ي ما

 

  كه دانستن خريداري ندارد

 

  نفهميدن چه دشوار است اما

 

  براي نسل ما كاري ندارد

 

  اگر مي گفت سعدي: آدميت

 

  نشانش بر لباس آدمي نيست

 

  نمي دانست نسلي خواهد آمد

 

  كه حتي در لباس آدمي نيست.

 

 

                                            نغمه رضايي

 

 

 

 

يه آسموني ديگه هم پر كشيد

  سلام

  امروز بعد از آپ وبلاگ رفتم مشاهده ی وبلاگ که ببینم کجاش ایراد داره و

  باید درستش کنم که دیدم نوشته یه ترنم

  رفتم خوندم

  گذشته از اینکه کلی از متن اون کامنت خوشم امد اما یه عالمه خجالت

  کشیدم از خودم

  تو یه همچین روزی چه آپی کردم من

  چیزی که الان اینجا می ذارم بخشی از کامنت سوگنده

  سوگن جان امیدوارم ناراحت نشی که گذاشتمش تو وبلاگ

  "اضافه شدن يک ستاره در آسمان کم شدن يک خورشيد از روي زمين

  است "

  تو یه همچین روزی یه خورشید دیگه هم پر کشید

  یه آسمونی که زمین براش خیییلی کوچیک بود رفت آسمون

  ما زمینیا موندیم و غم رفتن آسمونیا و حسرت آسمونی شدن

  دیشب دلم پر ميکشیدبراي مشهد با همه ی وجودم آرزو کردم که کاش

الان مشهد بودم

  من عاشق شبای حرمم

  به خصوص یه همچون شبی

  رضا بود و غریبی و داغ جوادش

  شاید چون می دونم آقامون تو ایران و غریب، پر کشیدن پسر  آسمونیش

   از  اونای دیگه تلخ تر و سخت تره

  امروز...كبوتراي حرم خون گريه مي كنن

  شهادت مظلومانه ي جواد آل محمد(ص) حضرت امام محمدتقي (ع) رو به

  ساحت مقدس آقامون حضرت علي بن موسي الرضا و مهدي موعود

  تسليت مي گم.

 

ساحل

    ساحل بهانه اي است

 

     تا هراز گاهي بغض هايم را در خلوت آن،

 

    در پناه صخره ها روي شن هاي نرم و در هيجان

 

    موج ها 

 

   خالی کنم............

 

    و بگويم

 

    دريا دوست داشتني است مانند مادرم

 

    و سخاوتمند همانند پدرم

 

    دريا هم چون من مجنون و شيدا ست ...

 

    افسوس.... که نمي داند…………….

 

    دريا را دوست دارم.

 

    زيرا هر گاه تو نيستي .شانه اش پناهگاه اشک هاي

 

    من است

 

             

 

     

 

   

 

     مانده ام در شب این جاده کمک می خواهم

 

    کوله از شانه ام افتاده کمک می خواهم

 

    روزگاریست که آن سوی دعایم خالی است

 

    محض روی گل سجاده کمک می خواهم

 

   مانده ام با خود و این عشق زمینی که خدا

 

   به من سر به هوا داده کمک می خواهم

 

  رد پاهای مرا از ذهن این خاک بگیر

 

   یـک نفس مانده به فریاد کمک می خواهم

 

  عاشـقی معترفم جرم بزرگیست ولی

 

   اتفاقیست که افتاده کمک می خواهم

 

 

 

 

 

               

 

                                           گفتمش: بی تو چه باید کردن

                  عکس رخساره ی ماهش را داد

 گفتمش: مونس شبهایم کو

                تاری از زلف سیاهش را داد

 وقت رفتن همه را میبوسید

                به من از دور نگاهش را داد

یادگاری به همه داد و به من 

           انتظار سر راهش را داد

 

نازلی

                    نازلي بهار خنده زده

 

                         غم از ترانه پر زده

 

               مهتاب خانوم مهربون

 

                      به كوچه ي ما سر زده

 

                  ناز لي ببين آروم آروم

 

                          ستارمون اومد پايين

 

                    يواشكي گفت تو گوشم

 

                       از عاشقي خسته نشين

 

                بايد تو شهر خاطره

 

                   قدم قدم آفتابي شد

 

                 پشت غزل گريه ي شب

 

                     غرق دلاي آبي شد

 

                        دل كه به اين سادگيا

 

                  به بغض شب دل نمي ده

 

                        تا آسمون ابري نشه

 

                موجي به ساحل نمي ده

 

                      نازلي بيا دستامونو

 

                 تو خاك باغچه بكاريم

 

                   بهارمون كه غنچه كرد

 

                       عشق به خونه بياريم

 

                   حادثه طلوع توست

 

                         پشت نگاه پنجره

 

                    مي خوام كنارت بمونم

 

                         تا عاشقي يادم نره

 

         

 

 

 

كمكم كن

 در اين سكوت شبانگاهان به مهتاب چشم دوخته ام و از ستاره

  ها درباره ي تو مي پرسم، شبي كه چشمانم با چشمانت بازي

 ها داشت،من بي خبر از آن به نگاهت دل بستم.

  من ترا در ابرها در باد و باران و در لايه لايه هاي برگهاي زرد خاطره يافتم.

   سرزمين خاطره ي من و تو جايي ست كه آفاق در آن رنگ ديگري دارد.

   و حالا دلتنگي هايم را با رنگ سياه مي نويسم و آرزوهايم را

  با رنگ آبي،چون امروز آسمان در قلب من است.

   آسمان خاطره اي كه پروانه ها ي سبز و جوان انديشه ام در آن  بال به پرواز گشوده اند.

  هم اكنون وسعت فاصله هايمان را تنها خداوند به نظاره

 نشسته،هماني كه به خاطر قدرتش و گاهي بدليل همراهي

 بيدريغش فاصله اي در حريم عبوديتش ميان من و او نيست.

   اي ساحل سبز افق!من در جايي از روياهايم كه فردايي از

 جواني ام نقاشي شده،به اميد تقدس نگاهت بي محابا اشك مي ريزم.

   رفيق دلم!مي داني ك چشم هنگامي زيباست كه مملو از اشك

 باشد و اشك زماني زيباست كه بخاطر عشق بريزد.

   كاش مي شد در ابدي بودن آبي كرانه ها آشيانه ساخت و  در  

آغوش گرم آرامش آرام يافت.

   عزيز چشمانم!كمكم كن تا لايق دلت باشم،كاش آسمان براي

   نازنيني كه هيچكس را جايگزين نامش نخواهم كرد،همييشه

  نيلي باشد.

 

 

                                                    سوسن اسلامی

 

 

 

 

مرگ قو

                    شنيدم كه چون قوي زيبا بميرد

 

           فريبنده زاد و فريبا بميرد

 

                      شب مرگ تنها نشيند به موجي

 

              رود گوشه اي دور و تنها بميرد

 

                          در آن  گوشه چندان غزل خواند آن شب

 

          كه خود در ميان غزل ها بميرد

 

                    گروهي بر آنند كاين مرغ شيدا

 

                                       كجا عاشقي كرد آنجا بمير

د

                           شب مرگ، از بيم،آنجا شتابد

 

              كز مرگ غافل شود تا بميرد

 

                           من اين نكته گيرم كه باور نكردم

 

                    نديدم كه قويي به صحرا بميرد