شعر

اين شعر كانديد شعر سال 2005 اثر يك پسر سياه پوست :

  وقتي به دنيا امدم سياه بودم وقتي بزرگتر شدم بازهم سياه بودم وقتي جلو افتاب ميرم باز هم سياهم وقتي   ميترسم هم سياهم وقتي سردمه سياهم وقتي مريضم باز هم سياهم وقتي هم كه بميرم باز سياه خواهم بود تواي دوست سفيدمن وقتي به دنيا امدي صورتي بودي وقتي بزرگتر شدي سفيد شدي وقتي جلو افتاب ميري قرمز ميشي وقتي ميترسي زرد ميشي وقتي مريضي سبز ميشي وقتي هم كه بميري خاكستري ميشي وتو به من ميگي رنگين پوست .

  

                                    آي آدمها كه آسوده
                                         كنار ساحل آرامش دنيا
                                   غنوده شادو خندانيد
                         يك نفر در موج درياي خروشان همين دنيا
                                              مي زند فرياد
                                         زندگي از بهر او چون قايق بشكسته اي ماند
                            كه اسيرموج درياي خروشان است
                                           پاره اي از تخته اين قايق بشكسته
                                   در دستان او مانده
                                           در نبردي سخت با امواج سركش
                                          غوطه ور در اوج نوميدي
                                                    مي زند فرياد:
                               آي آدمها كه بر ساحل نشسته
                                               بي خبر از حال و روزم شاد و خندانيد
                                      دارم اينك مي سپارم جان
                         موج سركش سخت بي رحم است
                                  آي آدمهاي بي احساس
                                         مرگ را با پوست و با استخوانم
                                            مي كنم احساس
                             مي برد هر لحظه اين تن خسته را سوئي
                           جان من بسته به يك موئي
                                          غرقه درموج بلاي زندگي
                                      گم كرده راهي در بيابانم
                                           آي آدمهاي ساكن در
                         كنار ساحل آرامش دنيا......
                                  بغض آن تن خسته تنها
                                    در گلو خشكيد
                             تن به زير آب
                                   دستها بيرون واميد كمك دارد
                                               گرچه مي داند اميدي نيست
                             در خزان عمر او
                               ياس سپيدي نيست
                                        عاقبت او غرقه موج خروشان بلا گرديد
                                                  ليك او جاويد كرد آن واپسين آواز دريا را
                             بهر آن ساحل نشينان بدور از موج دريا را
  بادرود به روان نيما يوشيج
  شعر ازمحمد جاوید

 

 

 

 

 

 

                     روي لــبهـايــت عبـور خنده معنائي نداشت *گوئيا قلبت دگر اميد فردائي نداشت
              قطره هاي اشك در چشمان تو جان مي گرفت*بهر باريدن ولي آن چشم تر نائي نداشت
                        در عجب ماندم از اين رفتار چشمانت كه چون*هيچوقت چشمت براي گريه پروائي نداشت
                 همچو بي روحي نشسته مات و حيران گوشه اي*دستهايت نيز ديگر حسّ و گرمائي نداشت
                   هرچه مي گفتم بتو راز درونت باز گو*گوئيا در گوش تو اين گفته ها جائي نداشت
                                  من كه با صوت دل انگيز تو عادت داشتم *بلبل باغت دگر بهر من آوائي نداشت
                      آنچنان از ديدنت تاريك شد دل خانه ام *گوئيا جاويد هم اميد فردائي نداشت
                                   رفتم از پيشت ولي دل را نهادم نزد تو*چونكه در سينه دل من هيچ كارائي نداشت

 

 

   

 

تمام شعرایی که شاعرش رو نزدم نمی دونم مال کیه.

 

 

 

 

جمله ی کوچولو

اینم چنتا جمله ی کوچولو. اینا هم خوشگلن.

 

                          می خواستم مرغ عشق شوم ماردم گفت:ننه گربه می خورتت.

                            برای اینکه دست اجل دامنش را نگیرد همیشه شلوار می پوشد.

                                         سبیلش را برای تاب دادن جمعه ها به پارک می برد.

                حادثه اتفاقی است سوار بر زمان که زود رسیده است.

                                فواره سرنگون می شود ولی زمین گیر نمی شود.

                    به یاد ندارم نابینایی به من تنه  زده باشد.

                                            آب پاش به خاطر شادی گلها اشک می ریزد.

                               قلبم به احترام مهربانی کلاهش را بلند کرد.

                      آجرهای قدیمی قلعه از گذشته ها محافظت می کنند.

                                  عاشق بادی هستم که مسیرش را به پرنده تحمیل نمی کند.

                       تمام مردم دنیا به یک زبان سکوت می کنند.

                وقتی بهار دید که با دسته گلی انتظارش را می کشم بابت چیدن گل سرزنشم کرد

                                        سکوت عاشق شنیدن است.

                        .باغبان به خاطر درختی که در بهار سبز نشد بازو بند سیاه بسته بود.

                                          خطوط موازی در آغوش هم جان می سپارند.

                         عهد بستم که بار ديگر که تو رو ديدم بگويم از تو دلگيرم ولي باز تو را ديدم و گفتم بي تو مي ميرم

                                   کاش در دنیا سه چیز وجود نداشت : غرور عشق و دروغ اونوقت کسی از روی غرور برای عشق دروغ نمی گفت!!!

                                           می گویند شیشه ها بی احساسند.....!اما وقتی که روی شیشه ی بخار گرفته ی اتاقم نوشتم: دوستت دارم

آرام آرام گریست.

 

 

 

نیمه شب

                       نیمه شب بود و غمی تازه نفس

                            ره خوابم زدو ماندم بیدار

                    ریخت از پرتولرزنده ی شمع

                             سایه ی دسته گلی بر دیوار

                              همه گل بود ولی روح نداشت

                         سایه ای مضطرب و لرزان بود

                 چهره ای سردوغم انگیز و سیاه

                               گوئیا مرده ی سرگردان بود

                      شمع خاموش شد از تندی باد

                         ا ثر از سایه به دیوار نماند

                          کس نپرسید کجا رفت؟که بود؟

                          که دمی چند در اینجا گذراند

                                   این منم خسته در این کلبه ی تنگ

                            جسم درمانده ام از روح جداست

                               من اگذ سایه ی خویشم یا رب

                                  روح آواره ی من کیست؟کجاست؟

 

 

 

رسوایم مکن

                                 من شمع بی جانت شدم اینگونه خاموشم مکن

                                      از چشم تو افتاده ام اما فراموشم مکن

                          من در رهت آواره ام تو ترک آغوشم مکن

                                         قصه ی رفتن تا ابد اینگونه در گوشم مکن

                                                 من تشنه ی عشق تو ام اینگونه رسوایم مکن

                                 بهر تو هرچاه رفته ام بیچاره در چاهم مکن

                                  من مست چشمانت شدم جام مرا بی می مکن

                                   ساز مرا چون نی بود سوز مرا بی می مکن

                                                    من با نگاهت زنده ام اینگونه بی جانم مکن

                                         با سوز جان چون خواندمت اینگونه تو یادم مکن.

 

    نویسنده:علی عظیمی

 

 

 

 

متن های کوچو لو و خوشگل

اینم چنتا متن کوچولو و خوشگل:

   

                           کسي نميتونه به دلش ياد بده نشکنه.... ولي حداقل من يادش دادم که وقتی شکست 

                           لبه ی تیزش دست اونیکه شکسته رو نبره. 

    

                                  گر عاشقانه مردن را بلد نيستيم لا اقل عاشقانه زندگي کنيم سوختن حرف کمي

                                  نیست آنان که ساختند سوختند.

  

                     زندگی یه گل سرخه پر از عطر پر از خار و پر از گل برگ لطیف.یادمان باشد اگر گل  

                         چیدیم عطروخاروگل وگلبرگ همه همسایه ی دیوار به دیوار همند.

  

                             اگر مي خواهي هميشه آرام باشي دلتنگي هايت روي ماسه و شادي هاي خود

                                    را روي سنگ مرمر بنويس هميشه بهاري باشيد

  

                                چي مي شد اگه خدا امروز وقت نداشت به ما بركت بده چرا كه ديروز ما وقت

                                           نكرديم از او تشكر كنيم .

 

                           کسی را برای دوستی انتخاب کن که آنقدر قلبش بزرگ باشد که نخواهی برای اینکه تو قلبش جایی داشته باشی خودت رو کوچیک کنی.

 

                                                عشق گوش کردن نیست درک کردن است.عشق فراموش کردن نیست

                                                 بخشیدن است.عشق دیدن نیست احساس کردن است.عشق جا زدن 

                                                و کنارکشیدن نیست صبر کردن و ادامه دادن است.

 

   محبت یعنی:بر پاییز گریستن.با چشم بسته دنیا رو دیدن.شب را چشیدن سکوت کردن.

    محبت یعنی:بر شب اشک ریختن.عشق را یارآور شدن.دست های باد را به گرمی فشردن.با باران 

   خندیدن.آسمان را به خدا واگذار کردن.

 

                              واسه شکستن یه دل فقط یه لحظه وقت می خوای اما واسه اینکه از دلش در بیاری

                                  شاید هیچ وقت فرصت نداشته باشی....می شه مثل یه قطره اشک بعضی ها رو

                                 از چشمت بندازی ولی هیچ وقت نمی تونی جلوی اشکی رو بگیری که

                               با رفتن بعضی ها از چشمات جاری می شه.

 

     

               اگربهترین دوست نیستی لااقل بهترین دشمن باش.اگر غمخوارنیستی لااقل بزرگترین غم 

                    باش.هر چی هستی همیشه بهترین باش چون همیشه در یاد خواهد  ماند.پس در بدترین و

                بهترین بهترین باش.

 

                         صد نامه نوشتم و جوابی ننوشتی

                         این هم که جوابی ننویسند جواب است

 

         هيچ وقت دل به کسي نبند… چون اين دنيا اين قدر کوچيکه که توش دو تا دل کنار هم

              جا نميشه ...ولي اگه دل بستي…… هيچ وقت ازش جدا نشو چون اين دنيا اينقدر بزرگه که

                ديگه پيداش    نميکني .

 

 

 

اگه یه روز

 من این جمله ها رو خیلی دوست دارم امیدوارم شما هم بپسندین.  

 

 

    اگه یه روز بغض گلوت رو فشرد خبرم کن بهت قول نمی دم که می خندونمت ولی می تونم باهات گریه کنم. 

     اگه یه روز خواستی بری حتما خبرم کن قول نمی دم که ازت بخوام بمونی اما می تونم باهات بدوم.

     اگه یه روز نخواستی به حرفای کسی گوش بدی خبرم کن.قول می دم که خیلی ساکت باشم.

     اما.........اگه یه روز سراغمو گرفتی و خبری نشد.....سریع به دیدنم بیا.....احتمالا بهت احتیاج دارم.

 

 

 

زیبا ترین رویای من

                                             ای زیباترین رویای من

                                            گل کن از سر شاخه ی لالای من

                                                 در سراب خواب من سبزینه نیست

                                             خسته شد تصویرم و آیینه نیست

                                                       بس که تنها سوخت در تب شعر من

                                             سکته خواهد کرد امشب شعرمن

                                                آخر ای شب من شبیه بیشه ام

                                               رحم کن نیلوفر بی ریشه ام

                                              گوشوار حسرتم گوشم بده

                                     آه سرگردانم آغوشم بده

                                           زادکاه من ددرخت بید بود

                                            سالها همسایه ام خورشید بود

                                                 شاپرک بودم مرا پرواز برد

                                            هر پرم را یک نسیم ناز برد

                                                    مادر من دختر مهتاب بود

                                           من به دنیا امدم او خواب بود

                                                داستانها دوستانم بوده اند

                                          قصه ها ورد زبانم بوده اند

                                             مثل همسالان شبنم زاد خود

                                                 پر کشیدم من هم از میلاد خود

                                      ناگهان در نود عزلت وا شدم

                                              سایه ام ترسیدو من تنها شدم

                                               چشم وا کردم زمانم رفته بود

                                        قایق رنگین کمانم رفته بود

                                        پوپک من از نیستانها گذشت

                              کهکشانم از بیابانها گذشت

                                         اینک ای شب من گیاهی خسته ام

                                               در تب آیینه آهی خسته ام.

 

 

                                      

 

 

 

مرا ببخش

  اشکهایم مرا ببخش

  ناله هایم مرا ببخش

  دست و پایم مرا ببخشید

  تنهاییم مرا ببخش

  خاموشیم مرا ببخش

  فراموشیم مرا ببخش

  ببخش که هستم و نیستم

  ببخش که هستی و نیستم

  ببخش که خواندم و نخواندی

  ببخش که ماندم و نماندی

  ببخش که گفتم و پاسخ نگفتی

  ببخش که گریستم و ندیدی

  ببخش که چون منی دوستت دارد

  و چون تویی نمی داند

  ببخش که....

  ببخش

  ببخش

  ببخش

 

 

 

 

 

دلم تو را می خواهد

      دلم تو را می خواهد ای زاده ی خوبیها!تو را ا که کودکانه با شادیهایم خندیدی. .تو را که مشق شب

      باران را بر ساحل نوشتی.هرچه هست ای پاک تراز آیه ی مریم در دستانم عاطفه بریز.

    هوای دلتنگ پاییز را به غروب سرد کوچه ها ببر.تو که می دانی زمین همیشه تنهاست  و هیچ کس دلش

    به حال پرنده ی باران خورده نمی سوزد.شعری  بخوان از آخرین نگاه باد تا با نوایت تمام لحظه های 

    خفته بیدار شوند.                                                                

 

 

 

 

یاس علی

   تولد این دختر کوچولو هم زمان با ایام خیلی عزیزیه .ایامی که بانوی دو عالم رفت.پرستوی علی پر کشید

    یاس علی رفت به دیدار پدر.این غم برای دلای کوچیک ما خیلی بزرگه.

   شهادت یگانه بانوی دو عالم بانوی ماه و آب رو به همه ی اونایی که مثل من عاشقانه  فاطمه وعزیزانش

    رو دوست دارن تسلیت می گم.

 

   فاطمه اکنون همچون پرنده ای مجروح در میان 2 فاجعه فشرده می شود: مرگ پیامبر و شکست علی.

   فاطمه همسفر روح عظیم علی ست.