زنجير

 

  برگ پاييزم،ز چشم باغبان افتاده ام

 

  خوار، در جولنگه باد خزان افتاره ام

 

  اشك ابرم كاينچنين بر خاك ره غلتيده ام

 

  واژگون بختم،ز چشم آسمان افتاده ام

 

  قطره اي بر خامه ي تقدير بودم،روسياه

 

  بر سپيدي هاي اوراق زمان افتاده ام

 

  جاي پاي رهرو عشقم، مرا نشناخت كس

 

  بر جبين خاك،بي نام و نشان افتاده ام

 

  روزگاري شمع بودم،سوختم ُ،افروختم

 

  غرق اشك خود،كنون چون ريسمان افتاده ام

 

  كوه پا برجا نيم،سرگشته ام ،آواره ام

 

  پيش راه باد،چون ريگ روان افتاده ام

 

  ازتلطف چتر سبزم،سايبان خستگان

 

  از تواضع سايه ام،بر خاكدان افتاده ام

 

  استوارم سخت، چون زنجير و رسوا پيش خلق

 

  همچنان از اين دهان در آن هان افتاده ام

 

  قطره اي بي رنگ بودم، نور عشق از من گذشت

 

  بر فلك چون هاله ي رنگين كمان افتاده ام

 

  آه، سيمين،نغمه هاي سينه سوز عشق را

 

  اين زمان آموختندم،كز زبان افتاده ام.

 

                                                                                                     سيمين بهبهاني

 

 

 

 

 

 

 

مرگ لي لا

 

  دشت تنها بود،من تنها، سرشك شور من تنها....

 

  و تنها،دور از من ،دور،خيلي دور،لي لا، عشق من ، تنها....

 

  باد مي پيچيد،بر دامن صحرا،موج مي زد،موج مي زد....

 

  دامن صحرا، همواره اشك مي باريد بر قلبم، و قلبم زير

 

 باران سرشكش،چنگ مي زد.... 

               

  چنگ مي زد بر در و ديوار سينه،

 

  پاره ابري تيره، روي آسمان را رنگ مي زد....

 

  وز فضايي دور،ناقوص كليسا زنگ مي زد،غلطه مي زد،

 

 نعره مي زد،

 

  آخ، لي لا...آخ،لي لا...

 

  در سكوت دشت ناگه،رفت از دامان عقلم،مرغ هوشم

 

 رفت، پر زد،

 

  رفت،وانگه،ناله ي سرد شبانگاهي فرو غلطيد در

 

گوشم،و قلبم ريخت،قلبم ريخت،از   فريادآن ناله،

 

 شباهنگ سيه دل نعره مي زد،

 

  رفت، لي لا...،رفت، لي لا...مات و سرگردان قدم

 

برداشتم،برداشتم،ربتم   سراغش...آه،كاش هرگز نمي

 

 ديدم،نمي ديدم...خرمن دوران هستي،

 

  بي صدا بر باد رفته،نغمه هاي عشق و مستي، بي

 

صدا از ياد رفته،دشنه ي دردي سيه     قلب اميدم را

 

 دريده،رودها و چشمه هاي آرزوها ،خشك و رائد...

 

  كوچه ساكت، خانه ساكت، بر در و ديوار خانه، سايه اي از غم نشسته...

 

  نيست لي لا،نيست لي لا.... ساز ناز نغمه پرداز

 

تمنايش شكسته، درب بسته، گيج و   سرگردان و با

 

برديد و خسته، در زدم....در باز شد....

 

  اي واي!در موج سياهي، اشك ديدم، مرگ ديدم...

 

  اشك هاي مرگ و مرگ اشك هاي گرم ديدم....

 

  بر لب تابوت سردي! مادر لي لا  لميده،

 

  پشت او خرد و خميده گونه هايش غرق دريائي از اشك رميده،

 

  رنگ عشق و زندگي از روي زيبايش پريده،

 

  با نگاهي وحشت انگيز و سراپا حسرت و مات و دريده، گفت:

 

  كارو...آخ،كارو...مرد، لي لا... مرد...لي 

 

                                                     کارو

 

 

 

 

 

سخني با مهتاب

 

  فقط دريا دلش آبي تر از من بود

 

  و من  از دريا دلم دريا

 

  فقط اين را ندانستم

 

  چرا گشتم چنين تنها تر از تنها

 

  به هر آبي شدم آتش

 

  به هر آتش شدم آبي

 

  به هر آبي شدم ماهي

 

  به هر ماهي شدم دامي

 

  به هر نامحرمي ساقي

 

  به هر ساقي مي باقي

 

  و تو اين را ندانستي

 

  چرا گشتم چنين عاصي

 

  چرا مهتاب شد سنگ صبورم

 

  چرا بستند پرهاي غرورم

 

  چرا آيينه ها را خاك كردند

 

  مرا از رنگ شب سيراب كردند.

 

                                                    مهرداد حسين زاده

 

 

 

 

نياز

 وقتی که دیگر نبود

 

  من به بودنش نياز مند شدم

 

  وقتي كه ديگر رفت

 

  من در انتظار آمدنش نشستم

 

  وقتي كه ديگر نمي توانست دوست بدارد

 

  من او را دوست داشتم

 

  وقتي كه او تمام كرد

 

  من شروع كردم

 

  وقتي او تمام شد

 

 

 من آغاز شدم

 

  و چه سخت است تنها متولد شدن

 

  مثل تنها زندگي كردن

 

  مثل تنها مردن!

 

                                             دكتر علي شریعتی

 

 

 

 

 

 

اشك واپسين

 

  به كويت با دل شاد آمدم با چشم تر رفتم

 

  به دل اميد درمان داشتم درمانده تر رفتم

 

  تو كوته دستيم مي خواستي ورنه من مسكين

 

  به راه عشق اگر از پا در افتادم به سر رفتم

 

  نيامد دامن وصلت به دستم هرچه كوشيدم

 

  ز كويت عاقبت با دامني خونين جگر رفتم

 

  حريفان هريك آوردند از سوداي خود سودي

 

  زيان آورده من بودم كه دنبال هنر رفتم

 

  ندانستم كه تو كي آمدي اي دوست كي رفتي

 

  به من تا مژده آوردند،من از خود به در رفتم

 

  تو قدر من ندانستي و حيف از بلبلي چون من

 

  كه از خار غمت اي تازه گل خونينه پر رفتم

 

  مرا آزردي و گفتم كه خواهم رفت از كويت

 

  بلي رفتم ولي هرجا كه رفتم در به در رفتم

 

  به پايت ريختم اشكي و رفتم،در گذر از من

 

  از اين ره بر نمي گردم كه چون شمع سحر رفتم

 

  تو رشك آفتابي كي به دست سايه مي آيي؟

 

  دريغا آخر از كوي تو با غم هم سفر رفتم

 

 

                                                    هوشنگ ابتهاج

 

 

 

ببخشید

سلام

   ببخشيد كه  آپ اين سري اينقدر دير شد.مشغله ي اين چند روزه و خراب شدن سيستم باعث اين تاخير شد.

  اما دست پر اومدم.به اميد خدا از اين به بعد هم سريع تر آپ مي كنم.

   دوستون دارم.