تبليغاتX
صدای بارون

ممنون که براي ديدن وبلاگ من اومدين. اميدوارم خوشتون بياد.اگر بد بود کوچيکيش رو به بزرگي خودتون ببخشين . آخه ميدونين اين هنوز بچه است.طول مي کشه تا تاتي تاتي کنه راه بيفته بدو وخطاهاش رو از بين ببره اميدوارم لذت ببريد

    آري آغاز عشق است،تنها نشانه ي جاودان اين جهان

 

  واژه اي خاص كه آفريده شد تا وجود آمي را براي ابد تسخير سازد.

 

  پروردگار آدم را از مشتي خاك بر رفت و از خود در او دميد

 

  و يقينا هركه پروردگار در او بدمد عاشق مي شود

 

  بي شك برترين هدف آفرينش عشق است

 

  و والاترين وظيفه ي آدمي عاشقي است

 

  او مي فرمايد:شما آفريده شديد تا عاشق باشيد

 

 وتنها آزمونتان همين است

.

  و نيز عشق مجال سخن گفتن است بامن ،پس بامن گفتگو كنيد.

 

  عشق همان معجزه ايست كه خاك را به نور بدل مي سازد

.

  عشق نام من است و نام ديگر آدم

 

  پس به سوي من آييد كه برترين شما عاشقترين شماست.

 

  پس بار پروردگارا:ازمن  هر آنچه دارم و هر آنچه خواهي بگير

 

  باشد كه دنياي فاني و بهشت ابدي را نداشته باشم،

 

  اما نباشد،هرگز نباشد،كه در قلبم عشق نباشد،

 

                                                   هرگز نباشد.

  اميد كه تا آخرين روز خدا سينه اي بي عشق

 

 مباد،آمين.

  

 

                                                   ت.ا.جابر عابدي

 

من اين متن نوشتم چون به نظرم زيبا اومد.اما

 

بايدموضع خودمم مشخص كنم.اصولا من به عشق

 

 معتقد نيستم.قبول دارم زيباست و مقدسه ولي تو

 

 اينكه توي اين زمونه باشه شك دارم.به اعتقاد من

 

 عشق مرده.يا اگرم باشه اينقدر كمه كه حتي

 

 اندازه ي انگشتاي يه دستم نمي شه.ما آدما هر

 

چيزي رو با اسم عشق مي گيم.خودخواهيهامونو

 

 حتي هوسامونو.خيلي از ماها كه خودمونو عاشق

 

 مي دونيم حتي معنيه عشق نمي دونيم.

 

عشق همش زیبایی غم نداره اما خیلی از ماه

ا غم و درد عشق می گیم.

 

به قول یه دوست:

 

نمی دونم

 

 

یادتون که نرفته:

 

دوستون دارم

+ نوشته شده توسط منا در سه شنبه بیست و هشتم شهریور 1385 و ساعت 15:39 |

ديگر پس از تو

 

  اين زندگي در چشم من جز غمسرا نيست

 

  ديگر پس از تو

 

  از شعر بودن، در من صدا نيست

 

  ديگر كبوترها همه بشكسته بالند

 

  ديگر اقاقيها همه افسرده حالند

 

  ديگر صفاي عشق ها از خانه پر زد

 

  ديگر نواي مهر ها در گوش من نيست

 

  جغد پليد غربت از هر سو به بامم پر كشيده

 

  با واي واي شوم خود،بر كاغذ دل

 

  طرحي ز كابوس شكستن ها كشيده

 

  آئينه ي دل از هجرت غمگين تو در هم شكست

 

  چشمان معصوم،در انتظار رجعت سبز نگاهت،بر

 در نشسته

  تصوير تاريك شب سرد جدايي،روي دو بال مرغ

 

بختم نقش بسته

 

  من مانده ام، با كوله باري از توهم

 

  من مانده ام با خواب هاي پر ز تشويش

 

  من مانده ام تنها و بيكس،بيگانه از خويش

 

  وز غرش بيداد ميلرزد تن من

 

  برگد ، برگرد

 

  تا با نوازشهاي چشمان سياهت،

 

  مرهم نهي بر قلب خسته،مرهم نهي بر قلب

 خسته.

 

 

 

                                                   علي طلوع

 

 

 

 

+ نوشته شده توسط منا در سه شنبه بیست و هشتم شهریور 1385 و ساعت 15:16 |

  دره اي مي دانم، شيب تندي دارد

 

  و زلالي كه ز برفاب افق مي آيد

،

  در سراشيب همين دره سحر مي رويد،آب و آيينه

 

 و باران و سحر در اينجا،همگي يكرنگند،اگر آن يار

 

سفر كرده بيايد از ره

،

  عشق در شيب همين دره كپر مي سازد،دره اي

 

 مي دانم،شيب تندي دارد، آفتابش هر روز،

 

  به نفس مي افتد و سرا پاي كمر كش ها را ، مه

 

 فرا مي گيرد،

 

  چشمه تا مي نالد،كاش مي شد باران،نفسي

 

 تازه كند،مردم از تنهايي،روزني هست به آن سوي

 

 ترنم هايم،

 

  و كسي هست كه پيوسته مرا مي خواند،اسب

 

و زيني بايد،و دلي دريايي كه خيال سفر دشت

 

شقايق دارد،

 

  هاي مردم،مردم،مردم از تنهايي،

 

 وسعتي مي خواهم ، كه بنالم سنگين،

 

  عشق هم فاصله ها را نشكست، آه مي

 

 دانم،روزي ، مردي،ذوالفقاري در دست، از

 

سراشيب همين دره گذر خواهد كرد،

 

  از زلال خنك و جاري برفاب نمي نوشد،

 

  زير لب خواهد خواند:

 

  به فداي لب خشكيده ي سالار شهيد،

 

  و سفر خواهد كرد، اسب و زيني بايد،به هماوردي

 

 تنهايي من ،‌

 

  بايد از خاك بريد، و سفر در پيش است

،

  سفري تا لب زيباي سحر خواهم رفت

،

  اگر آن يار سفر كرده بيايد از راه......

 

                                                 

                    

                                                          ید ا...عالیخانی-فرجام 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده توسط منا در پنجشنبه بیست و سوم شهریور 1385 و ساعت 22:26 |

 

  شبانگاهان لب درياچه مي رفتم

 

  و مي گفتم به خود

 

  او يك شب آنجا ديده خواهد شد.

 

  من او را پيش از اين هرگز نديده

 

  نام او را نيز نشنيده

 

  ولي انگار با هم روزگاري  آشنا بوديم

 

  نمي دانم كجا بوديم

 

  كه در من نيلي چشمان او

 

  او در كبود شعر من، زمانها آشنا بوديم

 

  شبي آمد وليكن ديروقت آمد

 

  نه فانوسي، نه مهتابي

 

  هوا بس تيره بود و دامن درياچه پر طوفان

 

  سوار قايقي گشتيم و بر خيزابها رفتيم تا ديري

 

  ولي دردا چه تقديري

 

  من او را باز نشناختم،زيرا

 

  كه شب تاريك بود و موج نيرومند

 

  از آن سو قصه ي تلخي ست؟

 

  اي افسوس،اي اندوه

 

  او را موجها بردند!

 

  و اينك هر سحر در قلب من،نيلوفري نمناك مي رويد....

  

 

                                                مفتون امینی

 

 

 

 

 

+ نوشته شده توسط منا در پنجشنبه بیست و سوم شهریور 1385 و ساعت 22:9 |