ساحل

    ساحل بهانه اي است

 

     تا هراز گاهي بغض هايم را در خلوت آن،

 

    در پناه صخره ها روي شن هاي نرم و در هيجان

 

    موج ها 

 

   خالی کنم............

 

    و بگويم

 

    دريا دوست داشتني است مانند مادرم

 

    و سخاوتمند همانند پدرم

 

    دريا هم چون من مجنون و شيدا ست ...

 

    افسوس.... که نمي داند…………….

 

    دريا را دوست دارم.

 

    زيرا هر گاه تو نيستي .شانه اش پناهگاه اشک هاي

 

    من است

 

             

 

     

 

   

 

     مانده ام در شب این جاده کمک می خواهم

 

    کوله از شانه ام افتاده کمک می خواهم

 

    روزگاریست که آن سوی دعایم خالی است

 

    محض روی گل سجاده کمک می خواهم

 

   مانده ام با خود و این عشق زمینی که خدا

 

   به من سر به هوا داده کمک می خواهم

 

  رد پاهای مرا از ذهن این خاک بگیر

 

   یـک نفس مانده به فریاد کمک می خواهم

 

  عاشـقی معترفم جرم بزرگیست ولی

 

   اتفاقیست که افتاده کمک می خواهم

 

 

 

 

 

               

 

                                           گفتمش: بی تو چه باید کردن

                  عکس رخساره ی ماهش را داد

 گفتمش: مونس شبهایم کو

                تاری از زلف سیاهش را داد

 وقت رفتن همه را میبوسید

                به من از دور نگاهش را داد

یادگاری به همه داد و به من 

           انتظار سر راهش را داد

 

نازلی

                    نازلي بهار خنده زده

 

                         غم از ترانه پر زده

 

               مهتاب خانوم مهربون

 

                      به كوچه ي ما سر زده

 

                  ناز لي ببين آروم آروم

 

                          ستارمون اومد پايين

 

                    يواشكي گفت تو گوشم

 

                       از عاشقي خسته نشين

 

                بايد تو شهر خاطره

 

                   قدم قدم آفتابي شد

 

                 پشت غزل گريه ي شب

 

                     غرق دلاي آبي شد

 

                        دل كه به اين سادگيا

 

                  به بغض شب دل نمي ده

 

                        تا آسمون ابري نشه

 

                موجي به ساحل نمي ده

 

                      نازلي بيا دستامونو

 

                 تو خاك باغچه بكاريم

 

                   بهارمون كه غنچه كرد

 

                       عشق به خونه بياريم

 

                   حادثه طلوع توست

 

                         پشت نگاه پنجره

 

                    مي خوام كنارت بمونم

 

                         تا عاشقي يادم نره

 

         

 

 

 

مرگ قو

                    شنيدم كه چون قوي زيبا بميرد

 

           فريبنده زاد و فريبا بميرد

 

                      شب مرگ تنها نشيند به موجي

 

              رود گوشه اي دور و تنها بميرد

 

                          در آن  گوشه چندان غزل خواند آن شب

 

          كه خود در ميان غزل ها بميرد

 

                    گروهي بر آنند كاين مرغ شيدا

 

                                       كجا عاشقي كرد آنجا بمير

د

                           شب مرگ، از بيم،آنجا شتابد

 

              كز مرگ غافل شود تا بميرد

 

                           من اين نكته گيرم كه باور نكردم

 

                    نديدم كه قويي به صحرا بميرد

 

                              چو روزي ز آغوش دريا بر آمد

 

                 شبي هم در آغوش دريا بميرد

 

                             تو درياي من بودي!آغوش واكن

 

              كه مي خواهد اين قوي زيبا بميرد.

 

                                            

                                                  حميد شيرازي

 

 

برکه ی مهتاب

سلام

 

امروز يه چيز عالی دارم

يه شعر خاص.

يه شعر فوق الآده از يه دوست خوب

 

شب که با آوای هستی می روی در خواب

یک به یک

با هر ستاره راز ها دارم

ساز خود بر دوش

رهگذار عمر خود را راه پیمایم

اینچنین در کوچه باغ یاد تو بیتاب

میسپارم چشم خود را تر،

بر حریر کورسوی بوسه ی مهتاب....

***
میروم تا روشنی بخشم

در دلم آن جاودان شب را.....

در دل خاموش جنگل،

کوره راهی بود از عالم جدا

ناله ی شبگیر و های وهوی بی آرام باد

زوزه های

گرگ های

گم کرده راه

وز میان شاخه های سر فروبرده به جان یکدگر

جادوی غوغای صدها اختر و... لبخند ماه...

نه چراغی...تا فروزد دوردستی

شعله ای...تا برآرد آتشی

کومه ای....تا ببخشد گوشه ی گرمی..

هرچه بود و هرچه بود،

ظلمت بیداد شب با جان جنگل بود...

ما ولی سرمست و لبریز از خیال

بی هراس از این هجوم هول و وحشت راه میرفتیم

در دل خاموش جنگل در میان کوره راه

برکه ای آرام بود و عکس ماه

ناگهان گویی زمان،

لحظه ای آرام گشت و از تلاطم باز ماند

ناگهان گفتی زمین،

دست مهرش را به دامان شب جنگل کشاند..

بر فراز برکه استادیم و تو

جان من را با نگاهت سوختی،

بر نگاه ماه...چشمی دوختی،

لب فروبستی و چندی بعد..آه...

دست در دست

چشم بر چشم،،،

وان نخستین طعم ناب لحظه ای کوتاه......

***
شب که با لبخند شیرین، خفته ای آرام

بر مسیر ساحل آوار این دل میسپارم گام..

با خیالت این چنین دلخوش

وز نوایت این چنین دلشاد،

تا سحرگاهان طنین خود به جان ساز میریزم...

جان ودل بیتاب

 

پا به پای برکه ی مهتاب.......

 

 

 

 

 

اي ساربان

  اي ساربان آهسته رو كارام جانم مي رود

 

  وان دل كه با خود داشتم با دل ستانم مي رود

 

  من مانده ام مهجود از او بيچاره و رنجور  از او

 

  گوئي كه نيشي دور از او در استخوانم مي رود

 

  گفتم به نيرنگ و فسون پنهان كنم راز درون

 

  پنهان نمي ماند كه خون بر آستانم مي رود

 

  بگذشت يار سركشم بگذاشت عيش سرخوشم

 

  چون مجمري پر آتشم كز سرد خانم مي رود

 

  با آنهمه بيداد او وين عهد بي بنياد او

 

  در سينه دارم ياد او تا بر زبانم مي رود

 

  محمل بدار اي ساربان تندي مكن با كاروان

 

  كز عشق آن سر روان گويي روانم مي رود

 

  باز آي و چشمم نشين اي دل ستان نازنين

 

 كآشوب و فرياد از زمين بر آسمانم ميرود

 

  صبر از وصال يار من برگشتن  از دلدار من

 

  گرچه نباشد كار من هم كار از آنم مي رود

 

  در رفتن جان از بدن گويند هر نوعي سخن

 

  من خود به چشم خويشتن ديدم كه جانم مي رود

 

 

                                                        سعدي

 

باران

                              باز باران گونه ام را تازه كرد

 

           اشك و خون در سينه ام شيرازه كرد

 

                            ديده ام تر شد نگاهم سرد شد

 

                عاطفه از دستهايم طرد شد

 

                                    غم به اعماق وجودم راه يافت

 

                      بر وجودم تار و پود آه بافت

 

                                اي نگاهت گرم چون آواي رود

 

             چشم هايت نغمه ي نغز سرود

 

                        آنچنان يادت درونم موج زد

 

                                  كز دلم اندون سر تا اوج زد

 

           آه اي خورشيد رنگين غروب

 

                           از نگاهم روح باران را بروب

 

           كاش خورشيدي بجوشد در نفس

 

                             تا نبينم اشك و آه هيچكس.

 

 

                                                        نسرين و نسترن عاليخاني

 

 

نیلوفر آبی

  كاش من هم همچو ياران عشق ياري داشتم

 

  خاطري مي خواستم يا خواستاري داشتم

 

  تا كشد زيبا رخي بر چهره ام دستي ز مهر

 

  كاش چون آيينه بر صورت غباري داشتم

 

  اي كه گفتي انتظار از مرگ جان فرسا تر است

 

  كاش جان مي دادم اما انتظاري داشتم

 

  شاخه ي عمرم نشد پر گل كه چيند دوستي

 

  لاجرم از بهر دشمن كاش خاري داشتم

 

  خسته و آزرده ام،از خود گريزم نيست،كاش

 

  حالت از خود گريز  چشمه ساري داشتم.

 

  نغمه ي سر داده در كوهم به خود برگشته ام

 

  كي به سوي غير خود راه فراري داشتم

 

  محنت و رنج خزان اين گونه جان فرسا نبود

 

  گر نشاطي در دل از عيش بهاري داشتم

 

  تكيه كردم بر محبت همچو نيلوفر بر آب

 

  اعتبار از پايه ي بي اعتباري داشتم

 

  پاي بند كس نبودم ،پاي بندم كس نبود

 

  چون نسيم از گلشن گيتي گذاري داشتم

 

  آه سيمين!حاصلم زين سوختن افسردن است

 

  همچو اخگر دولا ناپايداري داشتم!....

 

 

                                           سيمين بهبهاني

 

 

بازگشت

  دل آسوده ي من،لانه ي پاك كبوتر بود

 

  كه چتر شاخساران بر فرازش سايه گستر بود

 

  شبي فرياد خشم آلوده ي طوفان

 

  گريزان كرد از وحشت،كبوتر بچگانش را

 

  از آن پس لانه ويران شد،بهار از او گريزان شد

 

  دهان شبنم آلودش پر از خاك بيابان شد

 

  پر از خاكي كه مي پوشاند شبها آسمانش ر

ا

  تهي شد سينه اش مانند دام خالي صياد

 

  هم از آوا هم از فرياد

 

  نه فريادي كه گاه از خشم بفشارد گلويش را

 

  نه آوايي كه گاه از شوق بگشايد دهانش را

 

  تو از راه آمدي،با بالهاي آفتابي رنگ

 

  فضاي تيره اش را بار ديگر روشني دادي

 

  ز شر فتنه هاي آسمانش ايمني دادي

 

  به همراه خود آوردي بهار جاودانش را

 

  از اين پس ديگرم دل،آشيان بي كبوتر نيست

 

  نگاه او به دنبال كبوتر هاي ديگر نيست

 

  تو از راه آمدي اي مرغ صحراهاي تنهايي

 

  پس از چندين شكيبايي

 

  درنگت جاوداني باد در ويرانسراي من

 

  بمان ديگر،بمان ديگر براي من!

 

  بمان،تا لانه ي دل باز گويد داستانش را

 

  بمان،تا شوق ديدار تو بگشايد زبانش را....

 

 

 

                                            نادر نادرپور

 

 

برای این دوتا پست عکسای خیلی خوشگلی داشتم اما  متا سفانه این سرویس دهنده ها کار نمی کنن. خیلی دوست داشتم شما هم اونا رو ببینین

زنجير

 

  برگ پاييزم،ز چشم باغبان افتاده ام

 

  خوار، در جولنگه باد خزان افتاره ام

 

  اشك ابرم كاينچنين بر خاك ره غلتيده ام

 

  واژگون بختم،ز چشم آسمان افتاده ام

 

  قطره اي بر خامه ي تقدير بودم،روسياه

 

  بر سپيدي هاي اوراق زمان افتاده ام

 

  جاي پاي رهرو عشقم، مرا نشناخت كس

 

  بر جبين خاك،بي نام و نشان افتاده ام

 

  روزگاري شمع بودم،سوختم ُ،افروختم

 

  غرق اشك خود،كنون چون ريسمان افتاده ام

 

  كوه پا برجا نيم،سرگشته ام ،آواره ام

 

  پيش راه باد،چون ريگ روان افتاده ام

 

  ازتلطف چتر سبزم،سايبان خستگان

 

  از تواضع سايه ام،بر خاكدان افتاده ام

 

  استوارم سخت، چون زنجير و رسوا پيش خلق

 

  همچنان از اين دهان در آن هان افتاده ام

 

  قطره اي بي رنگ بودم، نور عشق از من گذشت

 

  بر فلك چون هاله ي رنگين كمان افتاده ام

 

  آه، سيمين،نغمه هاي سينه سوز عشق را

 

  اين زمان آموختندم،كز زبان افتاده ام.

 

                                                                                                     سيمين بهبهاني

 

 

 

 

 

 

 

سخني با مهتاب

 

  فقط دريا دلش آبي تر از من بود

 

  و من  از دريا دلم دريا

 

  فقط اين را ندانستم

 

  چرا گشتم چنين تنها تر از تنها

 

  به هر آبي شدم آتش

 

  به هر آتش شدم آبي

 

  به هر آبي شدم ماهي

 

  به هر ماهي شدم دامي

 

  به هر نامحرمي ساقي

 

  به هر ساقي مي باقي

 

  و تو اين را ندانستي

 

  چرا گشتم چنين عاصي

 

  چرا مهتاب شد سنگ صبورم

 

  چرا بستند پرهاي غرورم

 

  چرا آيينه ها را خاك كردند

 

  مرا از رنگ شب سيراب كردند.

 

                                                    مهرداد حسين زاده

 

 

 

 

اشك واپسين

 

  به كويت با دل شاد آمدم با چشم تر رفتم

 

  به دل اميد درمان داشتم درمانده تر رفتم

 

  تو كوته دستيم مي خواستي ورنه من مسكين

 

  به راه عشق اگر از پا در افتادم به سر رفتم

 

  نيامد دامن وصلت به دستم هرچه كوشيدم

 

  ز كويت عاقبت با دامني خونين جگر رفتم

 

  حريفان هريك آوردند از سوداي خود سودي

 

  زيان آورده من بودم كه دنبال هنر رفتم

 

  ندانستم كه تو كي آمدي اي دوست كي رفتي

 

  به من تا مژده آوردند،من از خود به در رفتم

 

  تو قدر من ندانستي و حيف از بلبلي چون من

 

  كه از خار غمت اي تازه گل خونينه پر رفتم

 

  مرا آزردي و گفتم كه خواهم رفت از كويت

 

  بلي رفتم ولي هرجا كه رفتم در به در رفتم

 

  به پايت ريختم اشكي و رفتم،در گذر از من

 

  از اين ره بر نمي گردم كه چون شمع سحر رفتم

 

  تو رشك آفتابي كي به دست سايه مي آيي؟

 

  دريغا آخر از كوي تو با غم هم سفر رفتم

 

 

                                                    هوشنگ ابتهاج

 

 

 

زندگی

 

 زندگي يعني مسيري رو به آب

 زندگي يعني نه بيداري نه خواب

 زندگي يعني سراي امتحان

 زندگي يعني در ان عاشق بمان

 زندگي يعني کمي و کاستي

 زندگي يعني دروغ و راستي

 زندگي يعني صفا ، مهر و وفا

 زندگي يعني ستم ، جور و جفا

 زندگي يعني سفر ، راهي دراز

 زندگي يعني جهاني رمز دار

 زندگي يعني مهي در پشت ابر

 زندگي يعني بلا و درد و صبر

 زندگي يعني دو روزي ميهمان

 زندگي يعني فريب ميزبان ... 

 

یادمان باشد

 

                   یادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم

           وقت پرپر شدنش سوز و نوايي نکنيم 

                             پر پروانه شکستن هنر انسان نيست 

                    گر شکستيم ز غفلت ، من و مايي نکنيم 

                             يادمان باشد سر سجاده عشق

                        جز براي دل محبوب دعايي نکنيم 

               يادمان باشيد اگر خاطرمان تنها ماند 

                            طلب عشق ز هر بي سرو پايي نکنيم

 

 

 

 

آرزو می کنم

براي تو و خويش

 

چشماني آرزو مي كنم

 

كه چراغ ها و نشانه ها را

 

درظلمات مان 

 

ببيند

 

 

گوشي

 

كه صداها و شناسه ها را

 

در بيهوشي مان بشنود

 

براي تو و خويش،روحي

 

كه اين همه را

 

در خود گيرد و بپذيرد

 

 

 

و زباني

 

كه در صداقت خود

 

ما را از خاموشي خويش

 

بيرون كشد

 

و بگذارد

ا

ز آن چيز كه در بندمان كشيده است

 

سخن بگويم.

 

                                               

                                                                          ترجمه:احمد شاملو

 

 

دوست

    بزرگ بود

    و از اهالي امروز بود

    با تمام افق هاي باز نسبت داشت

    و لحن آب و زمين را چه خوب مي فهميد

 

   صداش

   به شكل حزن پريشان واقعيت بود

   و پلك هايش

   مسير نبض عناصر را

   به ما نشان مي داد.

   و دست هاش

   هواي صاف سخاوت را

   ورق مي زد

   و مهرباني را

   به سمت ما كوچاند.

 

   به شكل خلوت خود بود

   و عاشقانه ترين انحناي وقت خويش را

   براي آينه تفسير مي كرد.

   او به شيوه ي باران پر از طراوت تكرار بود.

 

   و او به سبك درخت

   ميان عافيت نور منتشر مي شد.

   هميشه كودكي باد را صدا مي كرد.

   هميشه رشته ي صحبت را

   به چفت آب گره مي زد.

   براي ما يك شب

  سجود سبز محبت را

  چنان صريح ادا كرد

   كه ما به عاطفه ي سطح  خاك دست كشيديم

   و مثل لهجه ي يك سطل آب تازه شديم.

 

   بارها ديديم

   كه با چقدر سبد

   براي چيدن يك خوشه ي بشارت رفت.

 

   ولي نشد

   كه به روي وضوح كبوتران بنشيند

 

   و رفت تا لب هيچ

   پشت حوصله ي نورها دراز كشيد

   و هيچ فكر نكرد

   كه ما

   ميان پريشاني تلفظ درها

   چقدر تنها مانديم.

                                                                 

                                                              سهراب

 

 

مهربانی

     من نمي دانم
     و همين درد مرا سخت مي آزارد
     که چرا انسان ، اين دانا
     اين پيغمبر
     در تکاپوهايش چيزي از معجزه آن سو تر
     ره نبرده است به اعجاز محبت
     چه دليلي دارد ؟

     چه دليلي دارد
     که هنوز
     مهرباني را نشناخته است ؟
     و نمي داند در يک لبخند
     چه شگفتي هايي پنهان است
     من بر آنم که در اين دنيا
     خوب بودن به خدا سهل ترين کار است
     و نمي دانم
     که چرا انسان
     تا اين حد
     با خوبي
     بيگانه ست
     و همين درد مرا سخت مي آزارد
                                                               

                                                               فريدون مشيري

 

 

 

تنهایی

چنان دل کندم از دنيا که شکلم شکل تنهائيست

 ببين مرگ مرا در خويش که مرگم هم تماشائيست

مرا در اوج مي خواهي تماشا کن

تماشا کن دروغين بودمت ديروز

مرا امروز حاشا کن

در اين دنيا که حتي ابر هم نمي گريد به حال ما

همه از من گريزانند تو هم بگذر از اين تنها

 

جایی که آهنی نیست

   يادته عکستو دادي بزارم تو قاب بعد از اون روز ديگه هرگز به کسي نگاه نکردم

   کاش تو قحطي شقايق باز بشيم سوار قايق

   بشينيم بريم تو دريا منو تو تنهاي ، تنها

   ماهيا خيلي امينن نميگن اگه ببينن

   اينقدر ميريم که ساحل از منو تو بشه غافل

   قايقو با هم ميرونيم ، ميريم اونجاها ميمونيم

   جايي که نه آسمونش ، نه صداي مردومونش

   نه غمش ، نه جنب و جوشش ، نه صداي گل فروشش

   مثل اينجا آهني نيست خوبه اما گفتني نيست

   پس ببين يادت بمونه ، کسي هم اينو ندونه

 

 

 

هیچستان

 

به سراغ من اگر مي آييد

پشت هيچستانم

پشت هيچستان جايي است.

پشت هيچستان رگ هاي هوا،

پر قاصدهايي است كه خبر مي آرند،

از گل واشده در دور ترين بوته خاك.

روي شن ها هم،

نقش هاي سم اسب سواران ظريفي است

كه صبح

 به سر تپه معراج شقايق رفتند.

پشت هيچستان،

چتر خواهش باز است:

تا نسیم عطشی در بن برگی بدود

زنگ باران به صدا مي آيد.

آدم اينجا تنهاست

و در اين تنهايي،

سايه ناروني تا ابديت جاري است

*** به سراغ من اگر مي آييد،

نرم و آهسته بياييد،

مبادا كه ترك بر دارد

چيني نازك تنهایی من

                                                                                سهراب سپهری

گفت و گو

((...باری حکایتی ست.

حتی شنیده ام

بارانی اومده ست و به راه اوفتاده سیل.

هر جا که مرز بوده و خط٬پاک شسته است.

چندان که شهر بند قرق ها شکسته است.

و همچنین شنیده ام آنجا

باران بال  و پر

می بارد از هوا.

دیگر بنای هیچ پلی از خیال نیست

کوته شدست فاصله ی دست و آرزو.

حتی نجیب بودن و ماندن محال نیست.

بیدار راستین شده خواب فسانه ها

مرغ سعارتی که در افسانه می پرید

آنجا فرود آمده بر بام خانه ها

هر کو زند صلا

کای هر کئی بیا

زنبیل خویش پر کن از آنچت آرزوست.

و همچنین شنیده ام آنجا..

چی؟

لبخند می زنی ؟

من روستاییم٬نفسم پاک و راستین

باور نمی کنم که تو باور نمی کنی.))

-((آری٬حکایتی ست.

شهری چنین که گفتی ٬الحق که آیتی ست.

اما

من خواب دیده ام

تو خواب دیده ای

او خواب دیده است.

ما خواب دی.....

                    -((بس است.))

                                                          م.امید

 

 

باش

گر زری و گر سیم زر اندودی ٬باش.

گر بحری و گر نهری و گر رودی ٬باش.

در این قفس شوم ٬چه طاووس چه بوم٬

چون ره ابدی است ٬هر کجا بودی ٬باش.

 

                                                                                     م .امید 

 

 

نقش

در شب تاریک

که صدایی با صدایی در نمی آمیخت

و کس کس را نمی دید از ره نزدیک

یک نفر از صخره های کوه بالا رفت

و به ناخن های خون آلود

روی سنگی کند نقشی را و از آن پس ندیدش هیچکس دیگر

شسته باران رنگ خونی را که از زخم تنش جوشید و

                                    روی صخره ها خوشکید

از میان برده است طوفان نقش هایی را

که به جا ماند از کف پایش.

گر نشان از هر که پرسی باز

بر نخواهد آمد آوایش.

آن شب

هیچ کس از ره نمی آمد

تا خبر آرد از آن رنگی که در کار شکفتی بود

کوه سنگین سرگران خونسرد

باد می آمد ولی خاموش 

ابر پر می زد ولی آرام

لیک آن لحظه که ناخن های دست آشنای راز

رفت تا بر تخته سنگی کار کندن را کند آغاز

رعد غرید

کوه را لرزاندبرق روشن کرد سنگی را که حک شد روی آن در لحظه ای

                                                                                     کوتاه

پیکر نقشی که باید جاودان می ماند

امشب

باد باران هر دو میکوبند

باد خواهد برکند از جا سنگی را

و باران هم

خواهد از آن سنگ نقشی را فرو شوید

هر دو می کوشند

می خروشند

لیک سنگ بی محابا در ستیغ کوه

مانده بر جا استوار٬انگار با زنجیر پولادین.

سال ها آن را نفرسوده ست

کوشش هر چیز بیهوده ست

کوه اگر بر خویشتن پیچد

سنگ بر جا همچنان خونسرد می ماند

و نمی فرساید آن نقشی که رویش کند در یک فرصت باریک

یک  نفر کز صخره های کوه بالا رفت

در شبی تاریک.

                                                                                      سهراب سپهری

 

 

 

قاصدک

 

قاصدک هان چه خبر آوردی؟

از کجا وز چه خبر آوردی؟

خوش خبر باشی اما اما

گرد بام و در من

بی ثمر می گردی

انتظار خبری نیست مرا

نه ز یاری نه ز دیار و دیاری-باری

برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس

برو آنجا که ترا منتظرند

قاصدک

در دل من همه کورند و کرند.

دست بردار از این در وطن خویش غریب

قاصد تجربه های همه تلخ

با دلم می گوید

که دروغی تو دروغ

که فریبی تو فریب

قاصدک !هان  ولی .....آخر.....ای وای!

راستی آیا رفتی با باد؟

با و ام آی!٬ کجا رفتی ؟آی!

راستی آیا جایی خبری هست هنوز؟

مانده خاکستر گرمی جایی؟

در اجاقی-طمع شعله نمی بندم-خردک شرری هست هنوز؟

قاصدک ابرهای همه عالم شب و روز

در دلم می گریند.

 

                                                                                 م .امید

 

 

نیمه شب پریشب گشتم دوچار کابوس

 

مطالب عاشقانه و  غمگین و داستان داشتیم.فکر می کنم یه شعرطنز بد نباشه.

                          نیمه شب پریشب گشتم دوچار کابوس

                                  دیدم به خواب حافظ توی صف اتوبوس

                 گفتم سلام حافظ گفتا علیک جانم

                                          گفتم کجا روی تو گفتاخودم ندانم

                       گفتم بگیر فالی گفتا نمانده حالی

                                       گفتم چگونه ای تو گفت در بند بی خیالی

                                               گفتم که تازه تازه شعر و غزل چه داری؟

                            گفتا که می سرایم  شعر سپید باری

                                   گفتم ز دولت عشق گفتا که کودتا شد

                       گفتم رقیب گفتا او نیز کله پا شد

                                           گفتم کجاست لیلی ؟ مشغول دل روبایی؟

                                     گفتا شده ستاره در فیلم سینمایی

                                                          گفتم  بگو ز خالش  آن خال آتش افروز

                                                                    گفتا عمل نموده دیروز یا پریروز

                                               گفتم بگو ز مویش گفتا که مش نموده

                                   گفتم بگو ز یارش گفتا ولش نموده

                                               گفتم چرا؟چگونه؟عاقل شدست مجنون

                                  گفتا شدید گشته معتاد گرد و افیون

                                                 گفتم کجاست جمشید ؟ جان جهان نمایش

                    گفتا خرید قسطی تلوزیون به جایش

                                         گفتم بگو ز ساقی حالا شده چه کاره؟

                                                      گفتا شدست منشی در دفتر اداره

                                             گفتم بگو ز زاهد آن رهنمای منزل

                                       گفتا که دست خود را بردار از سر دل

                                        گفتا ز ساربان گو با کاروان غم ها

                                                     گفتا آژانس داره با تور دور دنیا

                                                                گفتم بگو ز محمل یا از کجاوه  یا دی

                                              گفتا پژو دوو بنز  یا گلف نک مدادی

                                     گفتم که قاصدک کو آن باد صبح شرقی

                                                      گفتم که جای خود را داده به فاکس برقی

                                                                   گفتم بیا ز هدهد جوییم راه چاره

                                                            گفتا به جای هدهد دیش است و ماهواره

                                     گفتم سلام ما را باد صبا کجا برد؟

                                                      گفتا به پست داده آورد یا نیاورد؟

                                          گفتم بگو ز مشک آهوی دشت رنگی

                                                           گفتا که ادکلن شد در شیشه های رنگی

                                     گفتم سراغ داری میحانه ای حسابی؟

                                                    گفت آنچه بود از دم گشته چلو کبابی

                               گفتم بیا دو تایی لب تر کنیم پنهان

                                                  گفتا نمی هراسی از چوب پاسبانان؟

                                          گفتم بلندبوده موی تو آن زمان ها

                                                         گفتا به حبس بودم  از ته زدند آنها

                                           گفتم شما و زندان حافظ ما رو گرفتی؟

                                                       گفتا ندیده بودم  هالو به این خرفتی.

 

     لازم به ذکر که این شعر هیچ توهینی به حضرت حافظ نکرده پس دوست داران ایشون دلخور نشن.

     و اگر قسمتی از شعر کسی رو ناراحت کرده و احتمالا بی احترامی شده به بزرگی خودتون ببخشین.

      منکه شاعرش نبودم.

  

                                                                 

 

                                                              

 

تا خدا یک رگ گردن باقی است

 

 

         نه تو می مانی

و نه اندوه

و نه هیچ یک از مردم این آبادی

به حباب نگران لب یک رود قسم

غصه هم خواهد رفت

آن چنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند

لحظه ها عریانند

به تن لحظه ی خود جامه ی اندوه مپوشان  هرگز

تو به آیینه

نه آیینه به تو خیره شدست

تو اگر خنده کنی او به تو خواهد  خندید

و اگر بغض کنی

آه از آیینه ی دنیا که چه ها خواهد کرد

گنجه ی دیروزت

پر شد از حسرت و اندوه و چه حیف

بسته های فردا همه ای کاش ای کاش

ظرف اینک اما خالی است

ساحت سینه پذیرای چه کس خواهد بود

غم که از راه رسید در این سینه بر او باز مکن

تا خدا یک رگ گردن باقی است

تا خدا مانده به غم وعده ی این خانه مده.

 

یادم باشد

 

       یادم باشد حرفی نزنم که به کسی بر بخورد

              نگاهی نکنم که دل کسی بلرزد

                   خطی ننویسم که آزار دهد کسی را

                         یادم باشد که روز و روزگار خوش است

                              و تنها دل ما دل نیست

                                     یادم باشد جواب کین را با کمتر از مهر

                                         و جواب دو رنگی را با کمتر از صداقت ندهم

                                                یادم باشد باید در برابر فریاد ها سکوت کنم

                                                          برای سیاهی ها نور بپاشم

                                                                دم باشد از چشمه درس خروش بگیرم

                                                                        از آسماندرس پاک زیستن

                                                                 دم باشد سنگ خیلی تنهاست .......یادم باشد

                                                            ید با سنگ هم لطیف رفتار کنم

                                                 ادا دل تنگش بشکند

                                      دم باشد برای درس گرفتن و درس دادن

                             دنیا آمده ام.......

                     برای تکرار اشتباهات گذشتگان

             دم باشد زندگی را دوست دارم   

      دم باشد هر گاه ارزش زندگی یادم رفت

در چشمان حیوان بی زبانی که به قربانگاه می رود

        زل زنم تا به مفهوم بودن پی ببرم

              یادم باشد می توان با گوش سپردن

                       به آواز  شبان  دوره گری                                                                           

                              که از سازش عشق می بارد

                                     به اسرار عشق پی برد و زنده شد

                                                یادم باشد معجزه ی قاصدک ها را باود داشته باشم

                                                         یادم باشد گره ی تنهایی و دلتنگی هرکس

                                                               فقط به دست دل خودش باز می شود

                                                         یادم باشد

                                                هیچگاه لرزش دلم را پنهان نکنم تا تنها نمانم

                                      یادم باشد هیچگاه از راستی نتدسم و نترسانم

                                 یادم باشد زنده ام و

                                        و  ای کاش ........  .

 

 

خانه ای خواهم ساخت

 

                خانه ای خواهم ساخت

                                              آسمانش آبی

                        باز باشد همه ی پنجره هایش به پذیرایی نور

                                                  ساحت باغچه اش پر ز نسیم

                                  حوض ماهی پر آب

                                            قامت پاک درختاش سبز

                          و تو را خواهم خواند که در این خانه کنارم باشی

                                                سینه ی آینه تصویر تو را می جوید

                                             که در آیی چون نور

                                     تو به این خانه بیا

                                                       در خیابان امید

                                             کوچه ی باور سبز

                                                              نبش میدان صبوری

                                                    آن جا

                                  خانه ای خواهی یافت

                                                          سر در خانه چراغی روشن

                                     روی سکویش گلدان گلی

                                                 در دل خانه اجاقی دل گرم

                         با حضور  تو در این خانه چه جشنی بر پاست

                     آسمان شب این خانه پر از چشمک و مهتاب و نسیم

                                   ناودانش پر موسیقی آب

                                            ای سر آغاز امید

                                                            تو بدین خانه درا

                                   من به دیدار تو می اندیشم

                                                         و به آرامش بودن با تو.

 

نینوا

                         سر نی در نینوا  در نینوا می ماند اگر زینب نبود

                                 کربلا در  کربلا می ماند اگر زینب نبود

             چهره ی سرخ حقیفت بعد از آن طوفان رنگ

                                       پشت ابری از ریا می ماند اگر زینب نبود

                       چشمه ی فریاد مظلونیت لب تشنگان

                                           در کویر تفته جا می ماند اگر زینب نبود

                           ذوالجناح داد خواهی بی سوار و بی لگام

                                       در بیابانها رها می ماند اگر زینب نبود

                         در عبود از بستر تاریخ سیل انقلاب

                                     پشت کوه فتنه ها می ماند اگر زینب نبود.

 

 

 

دست در دستانت می گذارم

دست در دستانت می گذارم

                                                در این شب مبهوت

                           که لبریز از ستاره ی پولکیست

                                              دست در دستانت می گذارم

                         تا رد شوم از پل های پوسیده

                                              و خیابان های آفت زده

                              دست در دستانت می گذارم

                                         و رد می شوم از پوستین خشک تنم

                                                  وپرواز....

                            آری پرواز می کنم با تو

                                        تا تلاقی احساسات عریان

                                تا خوش نویسی زیبای ابرها

                                   تا معرق کاری غروب

                                              تا پوستر سازی بی نهایت......

                              دست در دستانت می گذارم

                              و لمس می کنم پوست لطیف آسمان را

                             دست بر چشمانت می گذارم

                                                  و می نوشم تمام قصه های تلخ و نگفته ی زندگی ات را

                                   می خواهم سرازیر کنم گل فروش ها را در شهر چشمانت

                                        و بیدار کنم آفتاب بی غروب خنده را در آسمان دو جادوگرمست

                                                                  آری.......

                           دست در دستانت می گذارم

                      بی آنکه بدانی.......بی آنکه بدانی

                                     دستانم ذوب می شوند

                                                درون شعله های یک عشق زلال

                                   و بیدار می شوی.....

                         بیدار می شوی و تنها چند قطره است

                                      که از من به جا مانده.

 

پشت دیوار سکوت

 

                                   پشت دیوار سکوت

                 مرغ زنگاری شب بیدار است

                                            و به آواز بلند

                                قصه ی کوچ مرا می خواند

                                  فرصتی نیست مرا که به تنهایی خود گریه کنم

                                                      راه بس تاریک است

                                                         کاش می دانستم

                                          که در این راه دراز

                                                        مرغ اندیشه ی من خواهد مرد

                                                                  دیگر امیدی نیست

                                           که در این قصه ی تکراری شب

                                                       به تو اندیشه کنم

                                                                   آه باید کوچید

                                           باید از زندگی و هرچه در آن هست گذشت

                                                               ای همه مهرو وفا

                                                          فرصتی نیست مرا

                                 که به تنهایی خود گریه کنم.

 

                   

   

دو نیم

 

                         سیبی اگر بود دو نیمش می کنیم

                                            نیمی از آن تو نیمی از آن من

              خنده ای اگر بود دو نیمش می کنیم

                                          نیمی از آن تو نیمی از آن من

                          غمی اگر بود سهمی نداری

                                     همه را می مکم چون آخرین نفس

 

               

لفن نظر فراموش نشه

مگه حرفی زدم؟

   آخه چه جور دلت اومد تنهام بذاری و بری

    آخه مگه حرفی زدم زخم زبونی من زدم

   آره همش بهونه بود مسئله یار دیگه بود

   دلت هوایی شده بود کارم از کار گذشته بود

   برو با یارت عزیزم رها کن این تن منو

   الهی صد ساله بشه عشق قشنگت عزیزم

   اما یه قول بهم بده یارت تنها نزاری

   که مثل من اسیر بشه آواره از خونه بشه

   منم بهت یه قول می دم یه روز فراموشت کنم

   قلبم سنگیش بکنم عشقت خاکستر کنم

   اگه یه روز خواستی گلم کسی رو نفرینش کنی

   بگو که مثل من بشه زجر جدایی بکشه. 

         

نظررررررررررر

او

پای دیواری نشست انگار او هم خسته بود

بعد عمری او به دنیای شما دل بسته بود

خاطراتش را دوباره با خودش تکرار کرد

او که از تکرار این تکرار ها هم خسته بود

خوب یادم هست در چشمان او بغضی کبود

در تمام سالهای غربتش نشکسته بود

در تمام لحظه های غربتش

یک نفر راه تمام گریه ها را بسته بود

آخرین بار او کنار عکس های کهنه اش

چشم های یک نفر را دید او هم خسته بود

             

نظر می خوام.

 

 

شعر

اين شعر كانديد شعر سال 2005 اثر يك پسر سياه پوست :

  وقتي به دنيا امدم سياه بودم وقتي بزرگتر شدم بازهم سياه بودم وقتي جلو افتاب ميرم باز هم سياهم وقتي   ميترسم هم سياهم وقتي سردمه سياهم وقتي مريضم باز هم سياهم وقتي هم كه بميرم باز سياه خواهم بود تواي دوست سفيدمن وقتي به دنيا امدي صورتي بودي وقتي بزرگتر شدي سفيد شدي وقتي جلو افتاب ميري قرمز ميشي وقتي ميترسي زرد ميشي وقتي مريضي سبز ميشي وقتي هم كه بميري خاكستري ميشي وتو به من ميگي رنگين پوست .

  

                                    آي آدمها كه آسوده
                                         كنار ساحل آرامش دنيا
                                   غنوده شادو خندانيد
                         يك نفر در موج درياي خروشان همين دنيا
                                              مي زند فرياد
                                         زندگي از بهر او چون قايق بشكسته اي ماند
                            كه اسيرموج درياي خروشان است
                                           پاره اي از تخته اين قايق بشكسته
                                   در دستان او مانده
                                           در نبردي سخت با امواج سركش
                                          غوطه ور در اوج نوميدي
                                                    مي زند فرياد:
                               آي آدمها كه بر ساحل نشسته
                                               بي خبر از حال و روزم شاد و خندانيد
                                      دارم اينك مي سپارم جان
                         موج سركش سخت بي رحم است
                                  آي آدمهاي بي احساس
                                         مرگ را با پوست و با استخوانم
                                            مي كنم احساس
                             مي برد هر لحظه اين تن خسته را سوئي
                           جان من بسته به يك موئي
                                          غرقه درموج بلاي زندگي
                                      گم كرده راهي در بيابانم
                                           آي آدمهاي ساكن در
                         كنار ساحل آرامش دنيا......
                                  بغض آن تن خسته تنها
                                    در گلو خشكيد
                             تن به زير آب
                                   دستها بيرون واميد كمك دارد
                                               گرچه مي داند اميدي نيست
                             در خزان عمر او
                               ياس سپيدي نيست
                                        عاقبت او غرقه موج خروشان بلا گرديد
                                                  ليك او جاويد كرد آن واپسين آواز دريا را
                             بهر آن ساحل نشينان بدور از موج دريا را
  بادرود به روان نيما يوشيج
  شعر ازمحمد جاوید

 

 

 

 

 

 

                     روي لــبهـايــت عبـور خنده معنائي نداشت *گوئيا قلبت دگر اميد فردائي نداشت
              قطره هاي اشك در چشمان تو جان مي گرفت*بهر باريدن ولي آن چشم تر نائي نداشت
                        در عجب ماندم از اين رفتار چشمانت كه چون*هيچوقت چشمت براي گريه پروائي نداشت
                 همچو بي روحي نشسته مات و حيران گوشه اي*دستهايت نيز ديگر حسّ و گرمائي نداشت
                   هرچه مي گفتم بتو راز درونت باز گو*گوئيا در گوش تو اين گفته ها جائي نداشت
                                  من كه با صوت دل انگيز تو عادت داشتم *بلبل باغت دگر بهر من آوائي نداشت
                      آنچنان از ديدنت تاريك شد دل خانه ام *گوئيا جاويد هم اميد فردائي نداشت
                                   رفتم از پيشت ولي دل را نهادم نزد تو*چونكه در سينه دل من هيچ كارائي نداشت

 

 

   

 

تمام شعرایی که شاعرش رو نزدم نمی دونم مال کیه.

 

 

 

 

نیمه شب

                       نیمه شب بود و غمی تازه نفس

                            ره خوابم زدو ماندم بیدار

                    ریخت از پرتولرزنده ی شمع

                             سایه ی دسته گلی بر دیوار

                              همه گل بود ولی روح نداشت

                         سایه ای مضطرب و لرزان بود

                 چهره ای سردوغم انگیز و سیاه

                               گوئیا مرده ی سرگردان بود

                      شمع خاموش شد از تندی باد

                         ا ثر از سایه به دیوار نماند

                          کس نپرسید کجا رفت؟که بود؟

                          که دمی چند در اینجا گذراند

                                   این منم خسته در این کلبه ی تنگ

                            جسم درمانده ام از روح جداست

                               من اگذ سایه ی خویشم یا رب

                                  روح آواره ی من کیست؟کجاست؟

 

 

 

رسوایم مکن

                                 من شمع بی جانت شدم اینگونه خاموشم مکن

                      &nbs