ساحل بهانه اي است
تا هراز گاهي بغض هايم را در خلوت آن،
در پناه صخره ها روي شن هاي نرم و در هيجان
موج ها
خالی کنم............
و بگويم
دريا دوست داشتني است مانند مادرم
و سخاوتمند همانند پدرم
دريا هم چون من مجنون و شيدا ست ...
افسوس.... که نمي داند…………….
دريا را دوست دارم.
زيرا هر گاه تو نيستي .شانه اش پناهگاه اشک هاي
من است
مانده ام در شب این جاده کمک می خواهم
کوله از شانه ام افتاده کمک می خواهم
روزگاریست که آن سوی دعایم خالی است
محض روی گل سجاده کمک می خواهم
مانده ام با خود و این عشق زمینی که خدا
به من سر به هوا داده کمک می خواهم
رد پاهای مرا از ذهن این خاک بگیر
یـک نفس مانده به فریاد کمک می خواهم
عاشـقی معترفم جرم بزرگیست ولی
اتفاقیست که افتاده کمک می خواهم
گفتمش: بی تو چه باید کردن
عکس رخساره ی ماهش را داد
گفتمش: مونس شبهایم کو
تاری از زلف سیاهش را داد
وقت رفتن همه را میبوسید
به من از دور نگاهش را داد
یادگاری به همه داد و به من
انتظار سر راهش را داد
